วางพวกข้าด้วยพวกสวะอย่างเจ้าได้หรือ”
ทันใดนั้นนางก็หันไปมองเจียงหลีและชิงหว่านและตะโกนว่า “พวกเจ้ามัวยืนบื้ออยู่ทำไม ยังไม่ลงมือฆ่าพวกมันอีก”
“ได้!” ชิงหว่านตะโกนเบาๆ ดวงตาของนางเฉียบคมขึ้น ทันใดนั้นนางก็ปลดปล่อยแสงสีทองที่อยู่เบื้องหลังแล้วพุ่งออกไป
“เหอะ ก็แค่กลุ่มสาวน้อย จับพวกนางเอาไว้” ชายที่มีสัญลักษณ์สีแดงคนนั้นสบถเสียงเย็นแล้วออกคำสั่งกับคนสำนักเดียวกัน
คราวนี้เจียงหลีไม่ขัดขวางชิงหว่าน แล้วเมื่อเห็นดังนั้นนางจึงปล่อยวิญญาณยุทธ์บ้างเช่นกันจากนั้นเข้าร่วมต่อสู้กับซู่ซิน นางจงใจยั่วให้คนกลุ่มนี้โกรธอย่างเห็นได้ชัด แต่จุดประสงค์ของการทำเช่นนั้นคืออะไร
นางมีจุดประสงค์อะไรกันแน่
เจียงหลีรู้สึกเสมอว่าซู่ซินทำมากเกินไป แต่มันทำให้นางไม่สามารถคาดเดาได้
อย่างไรก็ตามตอนนี้คนของหลิงอวี้จงได้ถูกฆ่าไปแล้ว ไม่ว่านางจะสงสัยแค่ไหนแต่ก็ทำได้เพียงฆ่าคนพวกนี้ก่อนแล้วค่อยว่ากันทีหลัง
เจียงหลีจับเจ้าเปี๊ยกไว้ในมือข้างเดียวและเผชิญหน้ากับศัตรูด้วยมืออีกข้างเพื่อป้องกันไม่ให้การต่อสู้ลุกลามไปยังเจ้าเปี๊ยกที่หลับใหล
โชคดีที่สาวกของหลิงอวี้จงเหล่านี้แม้ว่าพวกเขาจะเป็นหลิงจงทั้งหมด แต่เท้ากับพลังวิญญาณของพวกเขาวุ่นวายไม่เสถียรและพวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนางตั้งแต่แรก
เจียงหลีสังหารคนสองคนติดต่อกันในระยะประชิดและสัญลักษณ์สังหารสีเทาที่กึ่งกลางคิ้วของนางมีสีเข้มขึ้นขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังห่างจากสีดำมากโข
