บทที่ 390 การตกปลาช่างสนุกโดยแท้
ดวงดาวพลิกเคลื่อน ฤดูกาลผันผ่าน
พริบตาเดียว เวลาก็ล่วงเลยไปกว่าสิบปี
ณ แดนหลี่เหินเทียน เห็นเพียงบรรพชนถิงโยวนั่งขัดสมาธิ ส่วนยันต์เทพธูปเทียนของเจ้าตำหนักเหยียนโม่สวรรค์เร้นลับคุมวิญญาณ ก็ลอยล่องอยู่เบื้องหน้าของเขา
ครู่หนึ่งผ่านไป บรรพชนถิงโยวจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ในชั่วพริบตานั้น เห็นทั่วทั้งร่างของเขา มีวิชาเทพสว่างขึ้นถึงสามสาย อีกทั้งยังมีวิชาเทพโดยกำเนิดอีกหนึ่งสาย พลังปราณก็ทะลวงผ่านคอขวดอย่างห้าวหาญ
วางรากฐานขั้นปลาย เจินเหรินใหญ่!
การบ่มเพาะในขั้นวางรากฐาน ก้าวย่างนี้นับเป็นการแปรเปลี่ยนโดยแท้ ด้วยเหตุนี้ การฟื้นคืนจึงยากยิ่งกว่าขั้นก่อนหน้า ทำให้บรรพชนถิงโยวต้องใช้เวลาไม่น้อย
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร สุดท้ายก็สำเร็จลงจนได้
อีกฟาก ลวี่หยางเมื่อเห็นภาพดังกล่าวก็ถึงกับแววตาสว่างไสว อดระงับความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ ท้ายที่สุดแม้จะเป็นขั้นวางรากฐานปลายเหมือนกัน แต่คุณภาพของบรรพชนถิงโยว สูงกว่ามิอาจเทียบกับหลงเยว่ได้เลย
“ยินดีกับท่านบรรพชน”
ด้วยเหตุนี้เอง บรรพชนถิงโยวเพิ่งจะเก็บพลัง ลืมตาขึ้น ลวี่หยางก็ปรากฏตัวตรงหน้าในทันที คารวะอย่างนอบน้อมโดยไร้ชักช้า
บรรพชนถิงโยวเห็นดังนั้นก็เพียงยิ้มพลางส่ายหัว แม้ร่างกายจะฟื้นกลับมาได้แล้ว แต่เขายังตกอยู่ภายใต้การควบคุมของธงหมื่นวิญญาณ กล่าวอย่างเคร่งครัดแล้ว ลวี่หยางในฐานะเจ้าธง มิจำเป็นต้องแสดงความเคารพต่อเขาถึงเพี
