ะทำได้เพียงแค่ดิ้นรนเท่านั้น
แต่ทว่า อาบน้ำ…
เฮือกก!
ทันใดนั้นน้ำทะเลที่เย็นเฉียบก็ทิ่มแทงเจ้าก้อน หญิงสาวคนนี้อาบน้ำทะเลได้จริงๆ! มันต่อสู้อย่างโกรธเกรี้ยวกระเด็นและตกลงไปทางเจียงหลี
“อย่าซนสิ ล้างตัวตรงนี้ก่อน เดี๋ยวพี่สาวค่อยพาเจ้าไปอาบที่สระน้ำใสสะอาด” เจียงหลีที่พยายามหลีกหนีหยดน้ำคิดอธิบายให้เจ้าเปี๊ยกฟัง
ขนของเจ้าก้อนเปียกน้ำทะเลจนแนบติดลำตัวของมัน ใบหน้าน่ารักของมันเด่นชัดออกมาทำให้มันสวยงามมากยิ่งขึ้น
“ที่แท้เจ้าผอมมากขนาดนี้ สงสัยต่อไปต้องดูแลเจ้าดีๆ ต้องคิดวิธีทางขุนเจ้าให้อ้วนๆ หน่อยแล้ว” เมื่อเห็นว่าเจ้าเปี๊ยกนั้น ‘ผอมกะหร่อง’ เจียงหลีก็มีสีหน้าปวดใจ
“…”
“เสร็จแล้ว เดี๋ยวพาเจ้าไปอาบที่สระน้ำอีกรอบ” เจียงหลีอุ้มมันแกว่งน้ำทะเลสองสามครั้งจากนั้นอุ้มมันขึ้นมาจากน้ำ
จากนั้นในขณะที่นางอุ้มมันขึ้นมาจากน้ำ สายตาก็ดันไปเห็นอะไรบางอย่างของมันเข้า นางจึงอึ้ง
เมื่อรู้สึกถึงสายตาของนางที่กำลังจ้องบางอย่างอยู่มันจึงทำได้แค่รู้สึกมืดมนมีความรู้สึกอยากตายไปให้รู้แล้วรู้รอด ช่างน่าอับอายจริงๆ!
อีกทั้งหญิงสาวคนนี้ยังเอาแต่จ้อง…ไม่ละสายตาเลยสักนิด…
ด้วยสายตาที่ ‘ตรงไปตรงมา’ จ้องจนตัวมันร้อนแทบจะสามารถทำให้ขนมันแห้งเลยทีเดียว สมควรตาย ไม่ต้องมองแล้วจะได้ไหม
“ที่แท้…เจ้าก็เป็นตัวผู้นี่เอง!” จู่ๆ เจียงหลีก็ส่งเสียงร้องตกใจ
เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ เจ้าก้อนขนอยากจะตีก้นหญิงสาวผู้นี้ให้ตายกัน
