เห็นแววตาที่ย้อมไปด้วยความรักใคร่เอ็นดูในดวงตาลูกแล้วเคลือบวาววับของเจ้าก้อนขน
บนเกาะไม่มีต้นไผ่ ส่วนต้นไม้ก็มีอายุหลายปีจึงทำให้ลำต้นหน้าแข็งแรงผิดปกติ
เจียงหลีหาต้นไม้ที่เหมาะสมไม่เจอจึงทำได้เพียงตัดต้นไม้ที่หนาทึบให้มีขนาดใกล้เคียงกันได้ จากนั้นใช้เถาวัลย์ที่แข็งแรงแทนเชือกมัดต้นไม้เหล่านี้เข้าด้วยกัน
เปลือกไม้ที่ปอกแล้วยังเก็บไว้ใช้ในภายภาคหน้าเพื่อเย็บเข้าด้วยกันและสามารถเป็นเรือแพได้
งานหยาบกระด้างเช่นนี้นางรู้แต่ทฤษฎีกลับไม่เคยทำสักครั้ง นางยุ่งทั้งวันจนเหงื่อโทรมกายเหม็นอับแต่แพไม้ก็ยังไม่เสร็จสักที
“เฮ้อ ทำไมข้าถึงได้ห่วยแตกขนาดนี้นะ” เมื่อเห็นฝีมือของตนที่ออกมาไม่เป็นรูปเป็นร่าง เจียงหลีก็จุกจนพูดไม่ออก
สัตว์ร้ายตัวน้อยมองไปที่แพอันเส็งเคร็งก็หันหน้าหนีไม่สามารถทนมองได้อีกต่อไป
“วันนี้พอแค่นี้เถอะ พรุ่งนี้ค่อยทำต่อ” เจียงหลีสูดหายใจเข้าลึกอย่างไม่ท้อถอย นางอุ้มเจ้าก้อนขึ้นมา พอเห็นทรายร่วงลงมาจากตัวมันนางก็หัวเราะ “ขอโทษด้วยนะที่ทำเจ้าสกปรกหมดเลย ป่ะ พี่สาวจะพาเจ้าไปอาบน้ำ พอสะอาดแล้วถึงจะได้อุ้มสบายหน่อย”
อาบน้ำ!
เจ้าก้อนขนเบิกตากลมโต มันจะให้เจียงหลีอาบน้ำให้ได้อย่างไร
“นี่ เจ้าดิ้นทำไมเล่า” เจียงหลีกอดเจ้าเปี๊ยกที่พยายามดิ้นหลุดจากอ้อมกอดของนางให้แน่นมากขึ้น แทบจะเอามันเบียดเข้าซุกหน้าอกอวบอิ่มของนาง
“…” ความรู้สึกที่อ่อนหวานและเจ็บปวดนี้ทำให้สัตว์ร้ายตัวเล็กแข็งทื่อแล
