“ไปกันเถอะ วันนี้เราต้องเริ่มทำงานแล้ว” เจียงหลีไม่ทันสังเกตเห็นสายตาที่เปลี่ยนไปของเจ้าเปี๊ยก จากนั้นจึงอุ้มมันขึ้นมาเดินมุ่งหน้าไปที่ชายฝั่ง
ถูกขังอยู่ในที่แห่งนี้ไปตลอดก็ไม่ใช่เรื่อง
สำรวจเกาะร้างแห่งนี้ติดกันสองวันก็ไม่พบสิ่งใด วันนี้เจียงหลีตัดสินใจแล้วว่าจะเริ่มสร้างแพไม้เพื่อออกไปจากที่นี่
นางต้องการออกจากเขตมหาสมุทรซีฮวงนี่ให้ได้ ลองเสี่ยงโชคดูว่าจะเดินตามทิศทางของทะเลไปถึงซี
ฮวงได้หรือไม่
เมื่อมาถึงชายหาด เจียงหลีก็วางเจ้าก้อนขนลงแล้วพูดกับมันว่า “พี่สาวต้องเริ่มทำงานแล้ว เจ้ารออยู่ตรงนี้นะ อย่าออกไปวิ่งซน ได้ยินไหม”
เจ้าก้อนขนพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง เจียงหลีจึงหันจากไปอย่างพอใจ
จากนั้นไม่นานต้นไม้หนาทึบก็โค่นลงต่อหน้าเจ้าก้อนขนดันทรายขึ้นมาซัดใส่เจ้าก้อนจนขนเต็มไปด้วยเม็ดทราย
ฮ่าๆๆ… เจียงหลีที่จงใจกลั่นแกล้งมัน เมื่อเห็นว่ามันยังนั่งจุ่มปุ๊กอยู่กับที่โดนทรายสาดทั่วทั้งตัวด้วยท่าทางไม่กระดิกจึงทำให้เจียงหลีหัวเราะอย่างอดไม่ได้
“หลิวหลี ทำไมเจ้าต้องน่ารักถึงเพียงนี้ด้วย” เจียงหลีนั่งยองขยี้ผมนุ่มลื่นของมันจนยุ่งเหยิง
ฟู่ว!
เมื่อเห็นผลงานชิ้นเอกของตัวเอง เจียงหลีก็อดหัวเราะไม่ได้ “ฮ่าๆ ไม่เป็นไรนะ รอพี่สาวทำงานเสร็จก่อน เดี๋ยวจะมาช่วยเจ้าเก็บกวาด”
เมื่อพูดจบก็วิ่งไปด้านข้างอย่างรู้สึกผิดในใจ นางเริ่มจัดการต้นไม้ที่อยู่ด้านหลังของเจ้าเปี๊ยก
ในขณะที่นางหันหลังไปก็เลยไม่ทันสังเกต
