ล้อเล่นน่า!
เขาตามหานางอย่างยากลำบากเพื่ออยู่เคียงข้างกายนางตั้งแต่เริ่มต้น จวบจนวันนี้กว่าจะรวมตัวกันได้นั้นไม่ง่ายเลย แล้วเขาจะจากไปเช่นนี้ได้อย่างไร
ถึงอย่างไรชาตินี้เขาก็เป็นเด็กกำพร้าไม่มีบิดามารดา!
“รีบไปซะ ไม่ต้องตามข้าอีกแล้ว” เจียงหลีเอ่ยเร่งเร้า
แต่ทว่าเจ้าสัตว์ประหลาดตัวน้อยกลับดื้อดึงไม่ไปไหน
เจียงหลีถอนหายใจอย่างจนปัญญา “เจ้าดูข้าสิ ข้าพลัดหลงเข้ามาที่นี่โดยไม่ได้ตั้งใจ ข้าอยู่ที่นี่ตลอดไปไม่ได้หรอกนะ ข้าต้องหาวิธีออกไปให้ได้ เจ้าเกาะติดข้าแจเยี่ยงนี้ หรือว่าจะรอจากไปพร้อมกับข้า”
เดิมทีเจียงหลีก็ไม่รู้จะพูดเช่นไรอยู่แล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าเมื่อเจ้าสัตว์ประหลาดน้อยได้ยินที่นางพูดกลับพยักหน้าหงึกหงักเสียอย่างนั้น
เฮ้อ… เจียงหลีชะงักงัน
นางคิดไม่ถึงเลยว่าการชักนำของนางด้วยความเพียรพยายามจะมีผลลัพธ์เช่นนี้ “เอ่อนั่น…ไม่ใช่…เจ้าติดตามข้าไม่สะดวกหรอกนะ”
สีหน้าของเจียงหลีเหยเกเล็กน้อย
นางมีชีวิตมาสองชาติภพแล้วแต่ไม่เคยมีประสบการณ์เลี้ยงสัตว์เลี้ยงมาก่อน ถ้าเกิดไม่ระวังเผลอทำเจ้าก้อนน่ารักตายคามือล่ะก็จะทำเยี่ยงไรเล่า
เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้ข้อนี้ วิญญาณของเจียงหลีก็ปั่นป่วนแล้วก่อนจะเอ่ยเตือนเจ้าสัตว์น้อยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เพื่อชีวิตน้อยๆ ของเจ้า อย่าตามเกาะแกะข้าอีกจะดีกว่า”
ฟ่อออ!
เมื่อถูกปฏิเสธอีกครั้งเจ้าก้อนก็แยกเขี้ยวขู่ฟ่อๆ ราวกับว่ากำลังข่มขู่เจียงหลี
แต่ลักษณะก้อนขนอ
