ียงหลีโยนเม็ดผลไม้ที่กินหมดแล้วออกไปนอกถ้ำพร้อมกับถอนหายใจ
เมื่อเจ้าก้อนได้ยินคำพูดของนางก็ปราดตามองแล้วก้มหน้าลงไปกินต่อ
วันนี้การสำรวจยังไม่เสร็จสิ้น พรุ่งนี้ค่อยสำรวจต่อก็ได้ หากยังไม่เจออะไรจริงๆ ล่ะก็คงทำได้แค่ใช้วัสดุที่พบเจอสร้างแพไม้ไผ่และลองเสี่ยงโชคดูก็แล้วกัน ดวงตาของเจียงหลีจมดิ่งและวางแผนในใจ
แต่เมื่อเป็นเช่นนี้นางอาจจะต้องอยู่บนเกาะเป็นเวลาหลายวัน
…
กองไฟลุกโชติช่วงในตอนกลางคืน
หลังจากฝึกฝนเสร็จเจียงหลีก็พบว่าเจ้าก้อนที่กินดื่มจนอิ่มพุงกาง ไม่รู้ว่าปีนขึ้นไปนอนขดตัวบนตักของนางเข้าสู่ห้วงนิทราตั้งแต่เมื่อไหร่
เจ้าก้อนขนตัวเล็กๆ ทำให้เจียงหลีรู้สึกชอบใจลึกๆ เพียงแต่นางก็แปลกใจตัวเองเหมือนกัน เมื่อก่อนนางไม่เคยชอบสัตว์ที่มีขนน่ารักๆ เยี่ยงนี้เลยสักนิด แต่ไม่รู้ทำไมเมื่อได้สัมผัสเข้าใกล้มันจึงทำให้นางรู้สึกรักจนไม่อยากวางลงเลยล่ะ
“เจ้าตัวเล็ก นี่เจ้ากอดข้าเองนะ เช่นนั้นข้าก็ไม่เกรงใจเจ้าแล้ว” นางค่อยๆ กอดเจ้าก้อนที่หลับใหลเข้ามาในอ้อมกอดของนาง
การเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันทำให้เจ้าก้อนขยับไปมาในอ้อมกอดของนาง
เจียงหลีรีบเอานิ้วมือลูบขนของมันเบาๆ แล้วกระซิบข้างหูมันว่า “เด็กดี นอนซะนะ มีข้าอยู่นี่ เจ้าไม่ต้องกลัว”
ดูเหมือนว่าหลังจากได้ยินเสียงของนางสัตว์ร้ายตัวน้อยก็นิ่งลงมาก
เจียงหลีกอดเจ้าก้อนแล้วค่อยๆ ปิดเปลือกตา
ก่อนที่นางจะรู้ตัว นางฝันอีกครั้งโดยยังคงฝันถึงคนที่นางคิดถึง
