ที่เหลือจากเมื่อวานให้สัตว์ตัวน้อยได้กิน ในขณะที่กินอยู่นางก็พูดกับมันว่า “เจ้ากินซะ ไม่ต้องเกรงใจ พออิ่มแล้วเจ้าก็กลับบ้านไปซะ”
เจ้าเปี๊ยกที่ใช้อุ้งเท้าหน้าจับผลไม้และแทะอย่างตั้งใจเงยหน้าขึ้นมองนางหลังจากได้ยินคำพูดของนางโดยไม่แสดงออกอะไร จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาตั้งใจกินต่อ
เจียงหลียิ้มจนตาเป็นสระอิ จากนั้นจึงเอ่ยกับเจ้าเปี๊ยกว่า “ดูท่าทางเจ้าก็ฟังภาษาคนรู้เรื่องเหมือนกันนะเนี่ย! คิดไม่ถึงว่าจะเข้าใจในสิ่งที่ข้าพูดด้วย น่าเสียดายที่เจ้าพูดไม่ได้ ถ้าเช่นนั้นคงคุยเป็นเพื่อนข้าได้แล้ว”
เพราะคำพูดของนางจึงทำให้เจ้าก้อนขนหยุดการกระทำครู่หนึ่ง แต่ไม่นานนักก็ทำท่าเป็นไม่ได้ยินแล้วกินต่อไปเช่นเดิม
ตอนนี้มันยังเด็กและอ่อนแอ ต้องการผลไม้วิญญาณหญ้าวิญญาณจำนวนมากเพื่อบำรุงร่างกายและเติบโตต่อไป
เจียงหลีไม่รู้แต่มันกลับรู้ชัดเจนเป็นอย่างดีว่าผลไม้บนเกาะนี้เป็นสมบัติของผู้มีพรสวรรค์ซึ่งเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับมัน ทั้งยังมีประโยชน์ต่อการฝึกฝนร่างกายสำหรับเจียงหลีอีกด้วย
หลังจากกินอิ่มแล้วเจียงหลีก็ลูบหนังท้องตึง ปล่อยเสียงเรอดัง ‘เอ่อะ’ อย่างไม่สงวนกิริยา “กินอิ่มแล้ว ป่ะ ส่งเจ้ากลับบ้าน ข้าจะได้ถือโอกาสเดินสำรวจบนเกาะ”
เจียงหลียืนขึ้น ยกปลายเท้าเตะก้นอวบอ้วนของเจ้าก้อนขนหนึ่งที
“…” แววความเหลืออดถูกฉายในดวงตาของเจ้าสัตว์ร้ายตัวน้อย
จึงทำได้เพียงอดทนเงียบๆ ต่อการกระทำและพฤติกรรมของนาง
“ไปกันเถอะ” เ
