จียงหลีไพล่มือไว้ข้างหลังก่อนจะเดินนำออกจากถ้ำแล้วมุ่งหน้าไปยังทิศทางตามใจหมาย
เจ้าเปี๊ยกเดินตามออกมาจากถ้ำ ตามนางไปทีละก้าวไม่ไกลเกินไปหรือใกล้เกินไป
เมื่อเดินไปสักพักก็ผ่านไปครึ่งค่อนวันแล้ว
พอหลังจากเหงื่อออกตามร่างกายเจียงหลีจึงหยุดเดินแล้วอุทานออกมา “เกาะนี้ตอนมองจากข้างนอกดูไม่ใหญ่มาก แต่คิดไม่ถึงว่าพอมาอยู่จริงๆ กลับใหญ่มากถึงเพียงนี้”
นางพูดจบก็หันไปมองเจ้าเปี๊ยกที่เดินตามหลังนางมาโดยที่หน้าไม่แดงและไม่เหนื่อยหอบ
แล้วเจ้าเปี๊ยกก็ยืนใต้เท้านาง มันเงยหน้าขึ้นช้อนสายตากลมโตน่ารักขึ้นมามองนาง
“นี่ เจ้าเปี๊ยก เจ้าควรไปได้แล้ว” เจียงหลีนั่งยองลงมาเอาปลายนิ้วแตะไปที่จมูกสีชมพูของมันเบาๆ
ตอนแรกนางคิดว่าพอออกจากถ้ำแล้วเจ้าเปี๊ยกนี่คงจากไปเอง
แต่ไม่คิดเลยว่านางเดินมาครึ่งค่อนวันแล้วมันยังตามหลังนางอยู่ แล้วนอกจากพวกเขานางก็ไม่เจอสิ่งมีชีวิตตัวที่สามอีกเลย
เจ้าก้อนขนส่ายหน้าช้าเพื่อสื่อว่ามันไม่อยากจากไป
เจียงหลีขมวดคิ้วแล้วเอ่ยขึ้นอย่างอดทน “เจ้าเอาแต่ตามข้า พ่อแม่เจ้าจะเป็นห่วงเอานะ กลับไปซะ ถ้าสมมติพวกเขากำลังวุ่นวายตามหาเจ้าอยู่จะทำอย่างไร”
คราวนี้เจ้าก้อนขนไม่แสดงท่าทีแต่อย่างใด เพียงแต่จ้องมองนางด้วยสายตายืนกรานไม่ยอมไปไหน
