อ้อมกอดก่อนจะคาดเดาออกมา
แต่ทว่า เมื่อนางสบตากับนิ้วโป้งข้างขวาของตัวเอง ความอ่อนโยนนุ่มนวลในใจของนางดูเหมือนจะถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง
อุ้งเท้าเล็กขนปุยเผยให้เห็นเนื้อสีชมพูกำลังจับหัวแม่มือของนางพอดี แรงที่จับไม่เบาแล้วก็ไม่หนักเกินไป ราวกับว่ากลัวนางจะทิ้งตัวเองไปก็มิปาน
“เจ้าเปี๊ยก เจ้าคงไม่คิดว่าข้าเป็นแม่เจ้าหรอกกระมัง” เจียงหลีอดบ่นพึมพำไม่ได้เมื่อถูกเจ้าก้อนอิงแอบแนบชิด
และเมื่อสิ้นเสียงนางเจ้าสัตว์ร้ายตัวน้อยที่แกล้งหลับจู่ๆ ก็ลืมตาขึ้น ดวงตาลูกแก้วใสแวววาวมีประกายขุ่นเคืองแวบผ่าน
มันอ้าปากเผยให้เห็นฟันคมสองแถวกัดที่เนื้อใต้นิ้วหัวแม่มือของเจียงหลี
ซี๊ดด!
ความเจ็บแปลบเฉียบพลัน ทำให้เจียงหลีรีบดึงมือของออกจากปากของสัตว์ร้ายตัวน้อย “นี่! นึกจะกัดก็กัดรึ”
น่าเสียดายที่เจ้าก้อนทำได้แค่ส่งสายตาเยาะเย้ยนางเท่านั้นแล้วหลับตาลงอย่างภาคภูมิใจ
เจียงหลีทั้งโกรธทั้งขำ มองรอยฟันบนมือของนาง มันทิ้งแค่รอยฟันลึกๆ แต่กลับไม่มีเลือดออก เห็นได้ชัดว่าตอนที่เจ้าก้อนกัดมันระวังเรื่องแรงเหมือนกัน
“เจ้าเปี๊ยก ดุไม่เบาเลยนะเนี่ย” เจียงหลียื่นมือไปดีดหน้าผากของเจ้าสัตว์ร้ายตัวน้อย
