ไม่ใช่เขาหรอกรึ!
เป่ยเหมินเวยหรี่ตาลงแต่ทว่าความรู้สึกเจ็บปวดที่ท้องเกิดขึ้นมาอย่างรวดเร็วทำให้เขาไม่มีทางที่จะคิดพิจารณาอะไรได้
“อ้ากกก!”
“เจ็บเหลือเกิน!”
“เจ็บเหลือเกินนน!”
“…”
ในพระราชวัง เสียงร้องโหยหวนที่เกิดจากความเจ็บปวดดังขึ้นมากมาย งานเลี้ยงที่ยิ่งใหญ่ในครั้งนี้ได้กลายเป็นงานเลี้ยงแห่งความตายไปอย่างไม่รู้ตัว เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง มีคนอยากจะออกจากวังไปขอความช่วยเหลือ แต่กลับค้นพบว่าประตูวังใหญ่ถูกปิดสนิท
ใครกันนะ
ที่ขังพวกเขาไว้ที่นี่ เกิดเรื่องใหญ่แบบนี้ กลับไม่มีใครมาช่วยสักคน
เป่ยเหมินเวยตกลงมาจากบัลลังก์มังกรแล้วกลิ้งลงมาจากบันได
“ฝ่าบาท!”
“เสด็จพี่!” เป่ยเหมินเจวี๋ยอยากจะไปประคองเขาแต่ตัวเองก็จนปัญญา เพราะก็เจ็บปวดจนสั่นไปทั้งตัว เขารู้สึกได้ว่าพลังวิญญาณของตัวเองหายไปก็เพราะเหตุนี้
เขาในตอนนี้อ่อนแอเหมือนกับคนที่ใกล้จะตาย อืม ตอนนี้เขาก็คือคนใกล้จะตายจริงๆ
ไม่ใช่แค่เขา ทุกคนในวังก็กำลังเข้าใกล้กับความตาย
เวลาผ่านไปครู่เดียว ก็ได้มีคนตายในงานเลี้ยง
“ใครกัน ใครกันที่เป็นคนวางยาในเหล้า!” เป่ยเหมินเวยล้มลงกับพื้น ตะโกนด้วยน้ำเสียงดุดัน
ในงานเลี้ยง มีอาหารมากมายหลายอย่าง แต่ที่ทุกคนดื่มเข้าไปมีเพียงแค่เหล้า
“ในเหล้าไม่มีพิษ” เสียงที่ไพเราะและสงบนิ่งก็ดังขึ้นมา
คนในวังที่ยังคงสติไว้ได้ ต่างพากันมองไปทางเสียงนั้น พวกเขาเห็นเพียงหรงจิ่งที่สวมใส่ชุดสีขาวค่อยๆ ลุ
