กขึ้นยืนจากที่นั่ง
เขาในตอนนี้สีหน้าซีดเซียวสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักหลังจากโดนพิษ ริมฝีปากซีดและเลือดสีดำก็ไหลออกมาไม่หยุด
“คุณชายจิ่ง…คุณชายจิ่ง…เจ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่หรือไม่ เจ้าสามารถช่วยพวกเราได้ใช่หรือไม่” เป่ยเหมินเวยเหมือนเห็นว่าเขากำฟางข้าวที่ไว้ช่วยชีวิตอยู่
หรงจิ่งยิ้มอย่างเยือกเย็น “เกิดอะไรขึ้น ข้ารู้ดี แต่ว่าช่วยชีวิต…ฝ่าบาท อภัยให้ข้าด้วยที่ข้าไม่สามารถช่วยได้”
“คือเจ้า! คือเจ้าที่เป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมด! เจ้าอยากให้พวกเราตายเพราะยาพิษ” ทันใดนั้นเป่ยเหมินเจวี๋ยก็เข้าใจแล้วแล้วถามหรงจิ่งด้วยน้ำเสียงดุดัน
รอยยิ้มของหรงจิ่งยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ไม่มีความร้อนรนเลยสักนิด เขามองผู้คนแล้วถามขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า “ทุกท่าน น้ำพุเหมันต์จากภูเขาที่คุณชายอันดับหนึ่งในใต้หล้าชื่นชอบรสชาติดีหรือไม่”
น้ำพุเหมันต์!
น้ำพุเหมันต์!
ผู้คนต่างตกตะลึง
สายตาทุกคู่จ้องมองไปยังหรงจิ่ง
หรงจิ่งกลับหยุดลงอยู่ข้างๆ เป่ยเหมินเวย ก้มหน้ามองเขาแล้วถามด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “ฝ่าบาท น้ำพุเหมันต์รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง”
“เจ้าใส่อะไรลงไปในน้ำพุเหมันต์!” เป่ยเหมินเวยสีหน้าไม่สู้ดี แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
หรงจิ่งอมยิ้มแล้วพยักหน้า “ในน้ำพุเหมันต์ไม่มีพิษ ที่ราชวงศ์ใช้ทุกวันล้วนแต่ต้องตรวจสอบให้ละเอียด ถ้าหากมีพิษก็คงรนหาที่ตายเองไม่ใช่รึ”
“เจ้า…เจ้าทำได้อย่างไรกัน!” จงเจิ้งก็ถามขึ้นมาด้วยความโกรธแค้น
“เช่นนั
