ป ระหว่างทางกลับค้นพบว่าองครักษ์ในพระราชวังไม่มีเลย จึงถามอาเฉวียน เขากลับตอบกลับมาแค่ประโยคเดียว “ระยะเวลาที่คุณชายอยู่ที่นี่ ไม่ได้อยู่โดยเสียเปล่า”
…
“เจ้าก็ถูกพิษเหมือนกัน เจ้าทำไปเพื่ออะไร เจ้าต้องตายไปพร้อมกับพวกรา มีประโยชน์อะไรกับเจ้า” เป่ยเหมินเจวี๋ยถามด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น
เขาแพ้แล้ว! แพ้ด้วยน้ำมือของคุณชายอันดับหนึ่งในใต้หล้าคนนี้ แต่ว่าเขาจะตายก็ต้องตายแบบรู้เรื่อง!
ปัง!
ในตอนที่เขาพูดจบ ประตูใหญ่ที่ถูกปิดสนิทก็ถูกระเบิดออก
คนที่ยังไม่ตายล้วนแต่มองออกไปนอกประตูด้วยความตื่นเต้น คิดว่าในที่สุดก็มีโอกาสรอดชีวิต แต่ว่าในตอนที่เห็นกองกำลังทหารแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้น แววตาของพวกเขาก็ปรากฏความสิ้นหวังออกมาอีกครั้ง
“คือ…จักรพรรดินีแห่งจยาเซียน!” จงเจิ้งที่เคยไปราชวงศ์จยาเซียนมาแล้ว แค่มองแวบเดียวก็รู้ว่าคนที่ยืนอยู่หน้าสุดคือเจียงหลี
จักรพรรดินีแห่งจยาเซียน!
เป่ยเหมินเวยและเป่ยเหมินเจวี๋ยที่ล้มลงกับพื้นต่างมองไปทางสาวน้อยที่ปรากฏตัวอยู่ตรงประตูด้วยความตะลึง จักรพรรดินีแห่งจยาเซียนมาปรากฏตัวอยู่ในวังของเขาได้อย่างไร
“หรงจิ่ง!” เจียงหลีไม่ได้มองใครในวังเลยมองแค่หรงจิ่งคนเดียว
หรงจิ่งยิ้มอย่างสง่างาม เมื่อเห็นเจียงหลีปรากฏตัวขึ้น ดวงตาที่สดใสของเขาก็ได้เปลี่ยนเป็นสายตาที่อ่อนโยนและรักใคร่ “เจ้ามาแล้ว”
เขายังคงเยือกเย็นเหมือนเคย
เพียงแต่ หลังจากที่เขาได้ทักทายกับเจียงหลีก็หัน
