ะขั้นๆ ตั้งแต่แรก ทุกๆ การกระทำของเขา ก็ล้วนแต่วางแผนไว้เพื่อวันนี้
“เหล้า…เหล้านี้เจ้าเป็นเสนอเอง!” เป่ยเหมินเวยโกรธมากจนเลือดขึ้นหน้า
“ใช่แล้ว งานเรื่องที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ แน่นอนว่าต้องใช้เหล้าขึ้นชื่อของเป่ยโหรว” หรงจิ่งยิ้มอย่างเย็นชา เขามองเป่ยเหมินเวย แล้วพูดอย่างช้าๆ ว่า “ฝ่าบาท คำพูดนี้ท่านเป็นคนพูดใช่หรือไม่”
“เจ้า!” เป่ยเหมินเวยโกรธจนพูดไม่ออก
ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้หรงจิ่งพูดกับเขาแบบนี้ เขาก็ไม่คิดว่าคำพูดนี้จะมีอะไรผิดก็เลยตอบ…ตกลงไป
แต่ ใครจะไปคิดว่านี่คือแผนการของหรงจิ่งล่ะ
เป่ยเหมินเวยอยากจะฆ่าหรงจิ่ง แต่กลับขยับไม่ได้
“เจ้าเองก็ถูกพิษเหมือนกัน! เพื่อหลอกให้ข้าเชื่อใจ เจ้าเองก็ดื่มน้ำพุเหมันต์และดื่มเหล้าเข้าไปเช่นกัน เจ้าทำไปเพื่ออะไร เจ้าทำเยี่ยงนี้มีประโยชน์อะไร” เป่ยเหมิยเจวี๋ยถามด้วยความโกรธแค้น
…
เจียงหลีนำกำลังคนมาถึงพระราชวังเป่ยโหรวอีกครั้ง
เพียงแต่ กลับไม่เจอทหารเฝ้าประตู เห็นเพียงแค่ชายคนหนึ่งที่สวมใส่เสื้อผ้าธรรมดาที่ยืนอยู่ด้านนอกประตูที่เปิดออก เหมือนว่ากำลังรอนางอยู่
“เจ้าเป็นใคร” เจียงหลีถามเขาอย่างละเอียด ไม่เคยเจอคนๆ นี้มาก่อน
อาเฉวียนทำความเคารพเจียงหลี “ฝ่าบาท ข้าคือคนรับใช้ของคุณชายจิ่ง คุณชายจิ่งสั่งให้ข้ามารอพระองค์อยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วหรงจิ่งล่ะ” เจียงหลีถาม
“เชิญฝ่าบาทตามข้ามาเถิดพ่ะย่ะค่ะ” อาเฉวียนหันตัว แล้วเดินนำทางไป
เจียงหลีนำคนแล้วตามไ
