้งผู้ใหญ่ทั้งเด็กแล้วยังมีตระกูลอื่นๆ ที่พึ่งพาอำนาจของราชวงศ์ ขุนนางนับร้อยและครอบครัว ล้วนแต่เข้าร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้
หรงจิ่งก็อยู่ในนั้นด้วย
“ฮ่าๆ! ทุกท่าน วันนี้พวกเรามารวมตัวอยู่ด้วยกัน ฉลองที่เหล่าผู้นำของตระกูลขุนนางไป๋เซี่ยงถูกประหารชีวิต ทุกคนต้องกินให้เต็มที่ ดื่มให้เต็มที่!” เป่ยเหมินเวยดีใจเป็นอย่างมาก
ราวกับว่าก้อนหินที่กดทับอยู่ในใจถูกยกออกไปอย่างไรอย่างนั้น
เสียงของผู้คนที่สรรเสริญเยินยอ ยิ่งทำให้เขาได้ใจ ราวกับว่าการรวมดินแดนใต้หนานฮวงเป็นหนึ่งก็อยู่แค่ตรงหน้านี้นี่เอง
“คุณชายจิ่ง ดื่มกับข้าสักจอก เจ้าถือเป็นคนนำโชคให้เป่ยโหรวของข้า นับตั้งแต่เจ้ามาถึงเป่ยโหรว ก็จัดการเรื่องราวกวนใจมากมายให้กับข้า ยิ่งทำให้ข้ารู้สึกว่าทุกๆ เรื่องมันช่างราบรื่น” เป่ยเหมินเวยยกจอกเหล้าขึ้น แล้วชนกับหรงจิ่งๆ อยู่ไกลๆ
หรงจิ่งยิ้มเล็กน้อย ไม่ทำตัวต่ำต้อยหรืออวดดีเกินไปแล้วดื่มเหล้าในจอกเข้าปาก
ท่าทางที่ไม่เหมือนคนอื่น ไม่สนใจลาภยศชื่อเสียง ยิ่งทำให้เป่ยเหมินเวยชอบใจยิ่งนัก เขาพูดกับผู้คนอีกว่า “มาๆๆ ทุกคนมาดื่มให้กับคุณชายจิ่งสักจอก งานเลี้ยงวันนี้ก็เป็นความคิดของเขา”
“แด่คุณชายจิ่งงง!”
ผู้คนต่างลุกขึ้นยืนโดยพร้อมเพรียงกัน แล้วดื่มให้แก่คุณชายจิ่ง
แม้แต่เป่ยเหมินเจวี๋ยก็ดื่มให้กับหรงจิ่ง “คุณชายจิ่ง เมื่อก่อนข้าคงสงสัยมากไปหน่อย ถ้าหากมีอะไรที่ข้าทำผิดไปก็ต้องขออภัยด้วย”
“ท่านเกรงใจเก
