จักรพรรดินีคนหนึ่งเจ็บปวดจนอยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก บรรยากาศดีๆ กลับถูกเขาที่ไม่รู้อะไรเลยทำลายลง
เห็นเขาพูดแบบนี้ นางก็ไม่มีอารมณ์แล้ว เช่นนั้นก็ลงมาจากบนตัวเขาแล้วยืนอยู่ข้างๆ “ท่านจะไปก็ไปเถอะ อย่ามัวลีลาอยู่ที่นี่เลย รีบไปจะได้รีบกลับมา”
สีหน้าที่ไม่พอใจของนางทำให้จักรพรรดิเซ่าตี้งงนิดหน่อย
หลังจากนั้นเขาก็รู้ในทันที แน่นอนว่าต้องเป็นเพราะถูกเขาทำลายแผนการลง ถึงได้เริ่มไม่สบอารมณ์
“หลีเอ๋อร์” เซ่าตี้เรียกนาง
“มีอะไรอีก” เจียงหลีตอบด้วยท่าทางที่ผิดปกติ
“ดูแลตัวเองดีๆ รอข้ากลับมานะ” เซ่าตี้พูดอย่างจริงใจ
“รู้แล้ว” เจียงหลีตอบส่งๆ
เห็นว่านางยังไม่สบอารมณ์ ใบหน้าที่หล่อเหลาของเซ่าตี้เผยรอยยิ้มที่รักใคร่เอ็นดูออกมาเล็กน้อย เขายื่นแขนที่เรียวยาวของเขาออกมาจับมือของนาง แล้วดึงนางเข้าไปอยู่ใกล้ๆ
“ท่านจะทำ…”
“ชู่วว!” จักรพรรดิเซ่าตี้เอานิ้วแตะที่ริมฝีปากของนางเบาๆ เพื่อไม่ให้นางถามอะไร
หลังจากนั้นเขาก็เอาปลายนิ้วมือแตะบนระหว่างคิ้วของนาง ทันใดนั้นเจียงหลีก็รู้สึกแสบร้อนที่หว่างคิ้วแสงสีทองที่เปล่งประกายอยู่ตรงหน้าลอยเข้าไปที่หว่างคิ้วของนาง
เจียงหลีหลับตาทั้งสองข้างลงทันทีรับรู้ได้ว่าแสงสีทองนั้นยังอยู่
ทันใดนั้นนางก็เห็นคนตัวเล็กๆ ที่มีแสงสีทองเปล่งประกายกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ในจิตใจของนาง และลักษณะของคนตัวเล็กๆ นั้นก็เหมือนกับลู่เจี้ยราวกับแกะ
“ข้าทิ้งร่างแยกของข้าไว้ในตัวเจ้า ถ้าห
