“ข้าจะไม่เจอท่านอีกนานแสนนานเลยอย่างนั้นหรือ” ดวงตาของเจียงหลีแวววาว ที่นางไม่ร้องไห้ง่ายๆ ไม่ใช่เพราะว่านางเข้มแข็ง แต่เป็นเพราะว่านางเกิดมาส่งสูง ในหลายๆ เรื่องและคนหลายๆ คน ไม่ควรค่าแก่การหลั่งน้ำตาของนาง
แต่ตอนนี้ ได้ยินเขาพูดแบบนี้ คงจะไม่ปรากฏตัวอีกนานแสนนาน นางก็อยากจะร้องไห้เสียแล้ว
ทั้งๆ ที่เขาก็อยู่ตรงหน้าแต่นางกลับเริ่มรู้สึกทุกข์ใจ
“อย่าร้องไห้เลย”
เขายื่นนิ้วมือที่เรียวยาวมาเช็ดน้ำตาที่คลออยู่ที่หางตาของนางอย่างเบามือ
“ข้าไม่กลัว” นางพูดขึ้นมา
เซ่าตี้เลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่กลัวหรือ
เจียงหลีส่ายหน้ามือทั้งสองข้างกอดคอเขาไว้แน่น “ข้าไม่กลัวความเจ็บปวดที่จะต้องพรากจากกันอีกครั้ง”
“แต่ข้ากลัว” จักรพรรดิเซ่าตี้ยกมือทั้งสองข้างจับหน้านาง ใบหน้าที่เหมือนจะไม่แสดงอาการอะไร เผยความดิ้นรนออกมาเล็กน้อย
นางบอกว่าไม่กลัวอย่างนั้นหรือ
พอถึงวันนั้นจริงๆ เมื่อนางเจ็บปวดจนจะขาดใจ คนที่ปวดใจก็คือเขาเอง
“…” คำพูดแค่สามคำทำให้เจียงหลีพูดไม่ออก
“อย่าดื้ออย่าซน ตั้งใจทำเรื่องที่เจ้าต้องทำแล้วรอข้ากลับมาก็พอ” เขาพูดปลอบโยน ทำไมเขาถึงทำใจที่จะไม่ได้เจอกันนานได้ เพียงแต่ถึงแม้ว่าเขาจะคอยอยู่ข้างๆ นางก็ไม่สามารถให้นางรู้ได้ “เจ้าก็คิดเสียว่าข้าไปจำพรรษา”
ท่าทางที่ไม่ยอมของจักรพรรดิเซ่าตี้ทำให้เจียงหลีทำได้เพียงยอม “ได้ แต่ว่าอีกนานแค่ไหนข้าถึงจะได้เจอท่านอีกครั้ง”
นางไม่รู้ว่าเมื่อเกิดใหม่แล้วเขาจ
