ไม่นึกเลยว่าจักรพรรดินีแห่งจยาเซียนก็คือทาสสาวธรรมดาๆ คนนั้นที่อยู่ข้างกายลู่เสวียนและก็คือคนที่ตระกูลไป๋เซี่ยงพลิกแผ่นดินตามหากันให้วุ่นไปหมด
หลังจากที่รู้ความลับนี้เหวินเหรินชิ่งชิ่งก็ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ
นางยืนนิ่งอยู่ที่เดิมตัวแข็งทื่อ แม้แต่ลูกตายังไม่กลิ้งกลอก
“นี่! เหวินเหรินชิ่งชิ่ง” ลู่เสวียนเห็นท่าทางที่นิ่งไปของนางจึงตะโกนเรียกแต่กลับยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง นางทำได้เพียงมองเจียงหลีแล้วถามว่า “นางคงไม่ตกใจจนโง่ไปแล้วใช่ไหม”
“เจ้าสิโง่!”
ใครจะรู้เจียงหลียังไม่ทันตอบ เหวินเหรินชิ่งชิ่งก็ตะโกนขึ้นมาดังจนหูของลู่เสวียนอื้อไปเลย
“ซี๊ดด!” ลู่เสวียนเอามืออุดหู ถอยห่างจากทั้งสองคนแล้วด่าเหวินเหรินชิ่งชิ่งอย่างไม่เกรงใจ “เจ้าเป็นบ้ารึ! คนบ้า!”
เหวินเหรินชิ่งชิ่งกลับไม่สนใจเขา เพียงแต่กลั้นหายใจเบิกตาโตแล้วมองไปยังเจียงหลี
จริงสิ นางสามารถปลอมเป็นเจวียนเอ๋อร์ได้เหมือนจนแม้แต่ข้าก็มองไม่ออก ปลอมเป็นคนอื่นก็คงไม่ต้องพูดถึงกระมัง เหวินเหรินชิ่งชิ่งยิ้มเจื่อน
ที่น่าขันคือจักรพรรดินีแห่งจยาเซียนได้ไปเยือนเป่ยโหรวมาแล้วแต่ไม่มีใครรู้เลย อีกทั้งฮ่องเต้แห่งเป่ยโหรวยังคิดจะร่วมมือกับลู่เสวียนจัดการนางทั้งภายในและภายนอก
ทันใดนั้นสีหน้าของเหวินเหรินชิ่งชิ่งก็เปลี่ยนไปแล้วพูดเสียงเบาออกมาว่า “แล้วคุณชายจิ่ง”
นางเดาอะไรได้บางอย่างแต่สุดท้ายก็หุบปาก เพียงแต่ความตะลึงในแววตาของนางยากที่ปิดบังได
