้
เจียงหลียิ้ม “ชิ่งชิ่ง เจ้ามาถึงที่นี่ก็ถือว่าเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ เรื่องราวในอดีตทั้งหมดก็ลืมมันไปเสียเถิดนะ”
แววตาของเหวินเหรินชิ่งชิ่งมีความเหม่อลอย
จริงสิที่นางตอบตกลงจะจากเป่ยโหรวมา ไม่ใช่เพื่อจะตัดขาดกับเรื่องราวในอดีตหรอกหรือ
เมื่อในใจปล่อยวาง เหวินเหรินชิ่งชิ่งยิ้มออกมา “ข้าเพียงแต่คิดไม่ถึงและตกใจที่จักรพรรดินีจยาเซียนแห่งดินแดนใต้หนานฮวงจะเคยปลอมตัวเป็นสาวใช้อยู่ข้างกายข้า”
“ไม่ว่าฐานะของข้าจะเป็นอะไร พวกเราก็คือสหายกัน” เจียงหลีพูดอย่างจริงใจ เรื่องราวมากมายที่เจอมาในเป่ยโหรว เหวินเหรินชิ่งชิ่งไม่เคยไม่ช่วยเลย คอยอยู่เคียงข้างพวกเขามาตลอดถึงขนาดเล่าความลับที่อยู่ลึกๆ ในใจให้นางฟัง
ความสัมพันธ์เช่นนี้ จะยังเรียกว่าเพื่อนไม่ได้อีกรึ?
“สหาย…อย่างนั้นหรือ เจ้ายอมรับข้าเป็นเพื่อนจริงๆ หรือ” เหวินเหรินชิ่งชิ่งประหลาดใจเล็กน้อย
เจียงหลีเลิกคิ้ว “เพื่อนไม่ได้อาศัยการยอมรับ ถูกชะตาแล้วก็คือเพื่อนกัน”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเหวินเหรินชิ่งชิ่งยิ่งดูซาบซึ้งมากยิ่งขึ้น แววตาเปล่งประกายแล้วพยักหน้า “อืม พวกเราคือเพื่อนกัน!”
“มิตรภาพของเด็กผู้หญิงคนนี้ เข้าใจยากจริงๆ!” ลู่เสวียนดูอยู่ข้างๆ ยื่นมือออกมาเกาหัวอย่างไม่เข้าใจ
เจียงหลีหันไปมองเขาส่ายหัวแล้วพูดว่า “ความฉลาดทางอารมณ์ของเจ้านี่ยังคงน่าเป็นห่วงจริงๆ นะ!”
“…” ลู่เสวียนที่จู่ๆ ก็โดนด่า แม้จะอัดอั้นตันใจแต่ก็ระบายออกมาไม่ได้
“ชิ่
