ะเป็นอย่างไร
“ไม่นานหรอก” เขาให้คำตอบ
“จริงหรือ” เจียงหลีมองเขาด้วยความสงสัย
“อืม” เซ่าตี้ตอบ
เจียงหลีหายใจเข้าลึกๆ ละทิ้งความทุกข์ที่ต้องพรากจากกันแล้วเผยรอยยิ้มให้กับเขาอีกครั้ง “การจากไปครั้งนี้เป็นเพราะว่าต้องไปเกิดใหม่ใช่หรือไม่”
“อืม” เขาตอบอีกครั้ง
“แล้ว” เจียงหลีเข้าไปใกล้เขา ทำให้ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนหายไป “หลังจากที่ท่านเกิดใหม่ จะไปชอบผู้หญิงอื่นหรือไม่”
“ไม่” เป็นคำตอบที่เด็ดขาดเช่นเดิม
“แน่ใจขนาดนั้นเลยรึ” เจียงหลีกระพริบตา
“อืม” เซ่าตี้พยักหน้า
“แล้ว”
“แล้วเจ้าล่ะ” ทันใดนั้นเซ่าตี้ก็พูดแทรกเจียงหลีขึ้นมา
“ข้าทำไมรึ” เจียงหลีนิ่งไป รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
ทันทีหลังจากนั้น นางก็รู้สึกได้ว่ามือใหญ่ๆ ของเขาที่โอบเอวอยู่เริ่มรัดแน่นขึ้น ร่างกายที่แนบชิดกันอยู่แล้วแทบจะเหมือนถูกกดอยู่ที่หน้าอกของเขา
ตรงหน้ามีเงาปกคลุมลงมา เขาก้มหน้าลงมาดวงตาที่แวววาวของเขาจ้องมองที่นาง นางเห็นตัวเองที่ไม่ได้ทำอะไรผิดจากดวงตาของเขา “แล้วหลีเอ๋อร์ล่ะ จะไม่ฉวยโอกาสที่ข้าไม่อยู่ไปชอบคนอื่นใช่หรือไม่”
“แน่นอนว่าไม่!” เจียงหลีเสียงดังขึ้นแปดระดับเพื่อเป็นการพิสูจน์ตัวเอง
“จริงรึ” เขาถามอีกครั้ง
“จริงสิ!” เจียงหลีเชิดคางมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่
เขาเลิกมองตาของนาง ใช้มือทัดผมของนางขึ้นแล้วพูดกระซิบเบาๆ ว่า “หลีเอ๋อร์ชอบผู้ชายที่มีใบหน้าหล่อเหลามาก ใช่ไหมล่ะ”
“…” ทันใดนั้นเจียงหลีก็รู
