เหมินเวยเงยหน้าแล้วมองไปยังคนที่ปรากฏตัวอยู่ด้านนอกประตู หรี่ตาลง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ไป๋เซี่ยงกงหรือ เจ้าบุกเข้ามาในวังโดยไม่ผ่านการรายงานอย่างนั้นรึ!”
ได้รับข่าว ไป๋เซี่ยงกงที่รีบตามมาก็ยิ้มเยาะ แล้วก็ควักตราประจำตัวขึ้นมา แล้วแกว่งไปมาต่อหน้าของเป่ยเหมินเวย “ฝ่าบาทคงลืมไปแล้ว ข้าคนตระกูลไป๋เซี่ยงได้รับสิทธิพิเศษในการเข้าออกวังได้อย่างอิสระจากฮ่องเต้พระองค์ก่อนที่มอบให้ ผู้ที่มีตราประจำตัวสามารถเข้าออกวังได้อย่างอิสระ นอกจากห้ามเข้าตำหนักใน ที่อื่นๆ ก็สามารถเข้าไปได้ และห้ามมีใครมาขว้าง
ลู่เสวียนกะพริบตา มองตราประจำตัวที่อยู่ในมือของไป๋เซี่ยงกงด้วยความสงสัย นึกไม่ถึงว่าจะยังมีตราประจำตัวแบบนี้อยู่อีกหรือ เพียงแต่เขาไม่ต้องการ ราชวงศ์จยาเซียนของเขาล้วนแต่สแกนหน้าเข้าวัง ดีกว่าตราประจำตัวอะไรก็ไม่รู้ของตระกูลไป๋เซี่ยงตั้งเยอะ!
“ฝ่าบาท ได้โปรดส่งตัวนางมา!” ไป๋เซี่ยงกงพูดด้วยน้ำเสียงที่บีบบังคับ
