บทที่ 387 กับดักบ่อปลา…ช่างสนุกนัก
ภายในหลี่เหินเทียน
อย่าว่าแต่หลินเฉิงกับหวังอันผิงที่ฝ่ารุกเข้ามา แม้แต่ลวี่หยางเองก็ยังนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ คาดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะกล้าบุกทะลวงเข้ามาโดยตรงถึงเพียงนี้
พวกเขา…มิหวาดระแวงว่าจะมีค่ายกลดักซ่อนไว้เลยหรือ?
ชั่วขณะนั้น เงียบงันราวโลกทั้งใบถูกดูดกลืนไปด้วยความว่างเปล่า ทั่วทั้งแดนหลี่เหินเทียนพลันตกสู่ความนิ่งเงียบอันประหลาด จนกระทั่งเสียงกลืนน้ำลายเบาๆ ดังขึ้นมา ทำลายความเงียบลง
“อึก…”
ใบหน้าหวังอันผิงซีดเผือดโดยไม่รู้ตัว เผลอยื่นมือไปบีบชายแขนหลินเฉิงข้างกายเบาๆ ทว่าในวินาทีนั้นเอง เขากลับเห็นศิษย์พี่ร่วมลัทธิที่เขายกย่องเคารพมาโดยตลอดผู้นี้…กลับคืนสู่ความสงบอย่างประหลาด
“อย่าตื่นตระหนกไป”
หลินเฉิงหัวเราะเย็นเสียงหนึ่ง แม้ภาพเบื้องหน้าจะชวนให้สะท้านใจ สายตาของวิญญาณธงขั้นวางรากฐานกว่าสิบตนที่ทอดมองมา แม้ปราศจากพลังวิชาใดแผ่ออก หากเพียงด้วยฐานะอันสูงส่ง ก็ยังทำให้เขารู้สึกราวถูกภูเขาหลายลูกถาโถมลงมาทับร่าง ทว่า…ยิ่งเป็นเช่นนี้ เขากลับยิ่งมั่นใจในความสงสัยในใจตน
‘นี่มัน…ต้องเป็นวิชามายาแน่!’
ลองมองดูภาพตรงหน้าเถิด หญิงผู้นำหน้า พลังชีวิตแผ่ซ่านแทบไม่ต่างจากเจ้าที่เมืองหลวง ที่อยู่ถัดไปไม่กี่ตนก็ยังอยู่ในระดับของเจ้าที่มณฑล
แม้แต่ตนที่ต่ำที่สุด…ก็ยังเทียบได้กับเจ้าที่อำเภอ
ขุมกำลังล้นฟ้าเช่นนี้ หากไม่นับเทพชั้นสูงอย่างมารดาไร้กำเนิดแล้วไซร
