ปัง!
ท่าทางตะเกียกตะกายและหน้าถูลู่ถูกังบนพื้นกลายเป็นกากเดนของไป๋เซี่ยงเลี่ยเหมือนหมาจนตรอก
เขาอยากลุกขึ้นมาแต่เจียงหลีกลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาแล้วยกเท้าเหยียบกลางหลังเพื่อไม่ให้เขาขยับไปไหนได้
ไป๋เซี่ยงเลี่ยพยายามเงยหน้าขึ้นไปมองหญิงสาวที่อยู่เบื้องสูง นางไพล่มือไว้ข้างหลัง มีสีหน้าเย็นชาและแววตาเต็มไปด้วยความทระนงเหนือผู้ใดที่กำลังจ้องมองเขาอย่างเยือกเย็นราวกับว่าเขาเป็นมดก็มิปาน
สายตาของเจียงหลีช่างเย็นชา ไป๋เซี่ยงเลี่ยในสายตาของนางเปรียบเสมือนคนที่ตายไปแล้ว “เจ้าสมควรตาย” ในน้ำเสียงเย็นเยียบ ราวกับกำลังตัดสินคดี
นางไม่ถึงกับแค้นไป๋เซี่ยงเลี่ย แต่ไอสังหารยิ่งหนักรุนแรงขึ้น
เพราะว่าภาพจุดอ่อนของลู่เจี้ยเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในใจของเธอ ตอนที่นางออกจากอาณาเขตหลิงอู่แล้วกลับไปจวนตระกูลลู่ สภาพลู่เจี้ยอ่อนแรงมาก
เขาในตอนนั้น เนื่องจากเสียแรงในอาณาเขตหลิงอู่มากเกินไปจึงทำให้อ่อนแอเช่นนี้
เป็นเพราะไป๋เซี่ยงเลี่ย เป็นเพราะพวกเขา!
หากไม่ใช่เพราะพวกเขา ลู่เจี้ยจะสูญเสียพลังจิตได้อย่างไร
“อย่า อย่าฆ่าข้า” ความกลัวความตายทำให้ความเกลียดแค้นในดวงตาของไป๋เซี่ยงเลี่ยหายไปอย่างสมบูรณ์ อย่างน้อยในตอนนี้เขาไม่กล้าที่จะชิงชังเจียงหลีและเขาก็ไม่กล้าที่จะฆ่านางอีกต่อไป ความหวังเดียวของเขาตอนนี้คือเจียงหลีจะปล่อยเขาไปและไว้ชีวิตเขา
ขอแค่มีชีวิตอยู่ ต่อให้ต้องเป็นหมารับใช้เจียงหลีเขาก็ยอม!
“ไม่ให้ฆ่
