“เป็นเจ้านี่เอง!” ไป๋เซี่ยงเลี่ยโพล่งออกมาเต็มไปด้วยความตกใจและประหลาดใจ
รอยยิ้มที่มุมปากของเจียงหลียั่วยวนมากขึ้น มันทำให้หน้าตาธรรมดาของนางเปล่งประกายยิ่งขึ้น เป็นนางแล้วอย่างไรเล่า
เลือกที่จะต่อสู้เอง นางไม่คิดจะปิดบังสถานะของตนต่อหน้าไป๋เซี่ยงเลี่ยอีกต่อไป
ถึงอย่างไร ไป๋เซี่ยงเลี่ยนรู้เพียงว่าวิญญาณยุทธ์ของนางคือเต่าเสวียนกัง แต่ไม่รู้เรื่องสืบราชการลับของนาง วิญญาณยุทธ์ของจักรพรรดินีแห่งราชวงศ์จยาเซียนคืออะไร เกรงว่ามีคนเป่ยโหรวไม่กี่คนที่ทราบ
อีกอย่าง หากกลัวข่าวรั่วไหล เช่นนั้นทุกคนในที่นี้ก็คง…
ฆ่าให้ตายก็ดี เจียงหลียังคงมีรอยยิ้มยั่วยวน ดวงตาทั้งคู่ของนางกลับควบแน่นไปด้วยไอสังหาร
เพียงร่างของนางสั่นไหวก็หายไปจากที่เดิม ความเร็วนั้นทำเอาพวกตระกูลไป๋เซี่ยงจับไม่ได้ไล่ไม่ทัน ทักษะท่าร่างชวนเสินอิ่นอันแสนปราดเปรียวของสถาบันไป๋หยวน ยิ่งเพิ่มความเร็วจากเลี่ยเทียนซื่อ แทบจะทำให้เจียงหลีเร็วประดุจดั่งลำแสง
นางหลบหลีกเหล่าสาวกของตระกูลไป๋เซี่ยงแล้วพุ่งเข้าไปหมายเอาชีวิตไป๋เซี่ยงเลี่ยในทันที แล้วการฝ่าทะลุพวกลูกศิษย์นั้นใช้วิธีเรียบง่ายและหยาบคายเพื่อสังหารศัตรู
“อ้ากก!”
เสียงร้องสยดสยองดังมาจากในกลุ่มคน
ยังไม่ทันที่ไป๋เซี่ยงเลี่ยเห็นชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นก็เห็นความโกลาหลในกลุ่มคน แขนที่ขาดลอยขึ้นไปบนฟ้าแล้วร่วงหล่นลงพื้น
สายตาของเขาติดตามการเคลื่อนไหวของแขนขาดในอากาศและเมื่อแขนขาดตก
