ลงบนพื้นบาดแผลฉีกขาดทำให้มุมตาของเขากระตุก โหดเหี้ยม
วรยุทธ์ของเจียงหลีทำให้เขามิอาจยอมรับ ช่างเป็นอะไรที่เด็ดขาดและโหดเหี้ยม
ก่อนหน้านี้นางได้อ้อมค้อมกับพวกเขาคนสองคนและนั่นเป็นการถ่วงเวลาและสร้างโอกาสให้พวกลู่เสวียนหนีไป ตอนนี้นางไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อมต่อไปซึ่งก็คือไม่เสียเวลาพูดไร้สาระมิสู้ฆ่าให้ตายไปเลยดีกว่า
“ฆ่านาง…”
“เร็ว ฆ่านางซะ!”
“อ้ากกกก!”
“….”
ท่ามกลางความโกลาหลอลหม่าน คนหนุ่มของตระกูลไป๋เซี่ยงเหล่านั้นส่งเสียงร้องหวาดกลัวไม่หยุดหย่อน พวกเขาเกลียดแค้นเจียงหลีในใจยิ่งนักแต่ทำได้เพียงปล่อยให้นางฆ่าแกง
คนในตระกูลไป๋เซี่ยงถูกรังแกเยี่ยงนี้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ น่าหดหู่เยี่ยงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งยังถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้อีก
“เจ้าบังอาจนัก!” ไป๋เซี่ยงเลี่ยตะโกนอย่างโกรธจัด
แน่นอนว่าสิ่งที่ตอบสนองเขากลับมีเพียงแขนขาดที่ลอยมามากขึ้น ทั้งยังถูกฉีกทึ้งทั้งเป็นอีกด้วย เส้นเลือดที่โผล่มาในบาดแผลยังเต้น ‘ตุ้บๆ’ อยู่เลย
“พวกเจ้าต้องการฆ่าข้า แย่งสมบัติของข้า ข้าจะไม่บังอาจได้อย่างไร เลี่ยฉางเหล่า นี่มันเหตุผลอะไรกัน” น้ำเสียงยียวนและเย้ยหยันของเจียงหลีดังลอยมา
นางกำลังสังหารคนอยู่ ยังมิวายลืมตอกกลับเขาอีกหรือ
ไป๋เซี่ยงเลี่ยโกระจนตัวสั่น กลิ่นคาวเลือดจากหน้าอกที่หมองคล้ำถูกเจียงหลียั่วโมโหจนแทบกระอักเลือด
ฆ่านางซะ! ฆ่านาง!
ความตั้งใจในการฆ่าที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนความเกลียดชังครั้งใ
