หม่และความเกลียดชังครั้งเก่าร่วมกันทำให้ใบหน้าของไป๋เซี่ยงเลี่ยแดงก่ำ แทบระเบิดพร้อมพลังวิญญาณ
เขากระโดดตัวขึ้นแล้วปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ออกมาเพื่อสังหารเจียงหลี
“ตายซะ!”
ทันทีที่เขาปล่อยทักษะพรสวรรค์ออกมา พลังนั้นช่างเป็นธรรมชาติอันน่าทึ่งทีเดียว
แน่นอนเขาคิดว่าเขาจับร่องรอยของเจียงหลีได้ แต่เขาไม่คาดคิดว่าเมื่อทักษะการต่อสู้ของเขาถูกใช้เงาร่างของนางก็แวบผ่านมาและหายไปจากที่เดิม
ทันใดนั้นดวงตาของไป๋เซี่ยงเลี่ยก็เบิกกว้างคิดที่จะเก็บทักษะการต่อสู้กลับมาแต่ก็ไม่ทันการณ์แล้ว…
ตู้ม!
“อ้ากก! เลี่ยฉางเหล่า…”
“…”
เสียงร้องจากการที่พลังวิญญาณถูกทำลายดังก้อง
แต่ทว่าเสียงร้องน่าอนาถนั้นไม่ได้มาจากเจียงหลี แค่กลับมาจากเหล่าลูกศิษย์ตระกูลไป๋เซี่ยง กระบวนการฆ่าของไป๋เซี่ยงเลี่ยแฝงไปด้วยความเคียดแค้นที่มีต่อเจียงหลี เขาไม่ได้โจมตีเจียงหลีแต่กลับโจมตีลูกศิษย์ของเขาแทน
ผลลัพธ์เช่นนี้ทำให้ไป๋เซี่ยงเลี่ยแทบคลั่ง ดวงตาทั้งสองเบิกกว้างเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงฉาน เส้นเอ็นที่ขมับเต้นตุ้บๆ แทบจะระเบิดได้ทุกเมื่อ
ความเกลียดแค้นในใจที่มีต่อเจียงหลีเพิ่มสูงขึ้นเป็นระดับใหม่
“ถุยๆ ไม่เจอแค่ไม่กี่ปี การฝึกฝนของเลี่ยฉางเหล่าไม่เพียงถอยหลังเข้าคลองแล้วแม้กระทั่งสายตายังไม่ดีอีกด้วย เหล่าลูกศิษย์ท่านต่อให้ไม่เอาไหนหรือจะมาเยี่ยงหมาหมู่ สั่งสอนสักหน่อยก็ได้แล้ว ทำไมถึงลงมือฆ่าได้เล่า ดูเจ้าสิ เพียงลงมือแม้กระดูกยังไม
