ดูเหมือนว่าตราบใดที่พวกเขายังปกป้องเจียงหลีอยู่ พวกเขาจะใช้กำลังโดยตรงจึง ‘เชิญ’ พวกเขาหลีกไป
“เจ้า!”
ลู่เสวียนขบกราม
เขาไม่อยากถอยแต่เจียงหลีกลับให้เขาถอย
ไม่สามารถถอยได้! จะถอยได้อย่างไร
ราวกับขาของลู่เสวียนถูกตอกตรึงไว้บนพื้นไม่เดินแม้แต่ก้าวเดียว เขาไม่ขยับ เหวินเหรินชิ่งชิ่งก็ไม่ขยับ เพียงแค่มองดูสาวกที่กำลังเดินมาหาพวกเขาอย่างมืดมน พลังวิญญาณในมือของเขาก็ออกมาอย่างเงียบๆ
เมื่อเห็นทั้งสองเป็นเช่นนี้ ไป๋เซี่ยงเลี่ยก็ขมวดคิ้วสบถเสียงเย็นสีหน้าพลันเย็นเยียบ
แต่เจียงหลีกลับแปลกใจเมื่อเห็นเงาหลังของเหวินเหรินชิ่งชิ่ง นางประหลาดใจลู่เสวียนปกป้องนางนี่เป็นเรื่องธรรมดา
แต่ทว่า เหตุใดเหวินเหรินชิ่งชิ่งจึงทำเช่นนี้
“องค์หญิง ท่านถอยไปเถอะ” เจียงหลีเอ่ยขึ้น
“ไม่! เรามาด้วยกันก็ต้องกลับไปด้วยกัน” เหวินเหรินชิ่งชิ่งเอ่ยปฏิเสธ
เจียงหลีอึ้ง ทันใดนั้นมองหลังนางแล้วยิ้ม ไม่พูดไม่ได้ว่านิสัยใจคอของแม่นางน้อยผู้นี้ช่างน่าเอ็นดูจริงๆและถูกชะตานาง
เมื่อถอนสายตากลับมาดวงตาเปล่งประกายของเจียงหลีพลันเย็นเฉียบ นางมองไป๋เซี่ยงเลี่ยอย่างเหยียดหยัน ทันใดนั้นจึงเอ่ยขึ้น “อยากได้ของที่ข้าเอาออกมาจากสุสานโบราณก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ อยากมีเรื่องก็เข้ามาหยิบเอง!”
เมื่อกล่าวจบ นางก็ปล่อยท่าร่างชวนเสินอิ่นออกมาทันที จากนั้นเงาร่างก็หายไปจากที่เดิม
ไป๋เซี่ยงเลี่ยหรี่ตา สีหน้าเย่อหยิ่งเมื่อครู่นี้พลันแตกยับ
“อ้าก!”
เส
