ียงร้องดังขึ้นทันใด เมื่อทุกคนหันไปมองก็เห็นเพียงวงที่ล้อมทั้งสามอยู่ที่เดิมถูกแหวกปากทาง ลูกศิษย์ตระกูลไป๋เซี่ยงเหล่านั้นคว่ำลงกับพื้น แขนของทุกคนมีเลือดไหลอาบเนื้อหนังถูกเปิดออก เมื่อดูที่บาดแผลก็จะเห็นได้ชัดว่าถูกแส้ฟาด
เมื่อมองไปตามช่องว่าง ร่างของเจียงหลีก็โผล่ออกมาไกลเสียแล้ว
“นางอยู่ตรงนั้น รีบตามไป!” ไป๋เซี่ยงเลี่ยสั่งให้ทุกคนวิ่งผ่านลู่เสวียนและเหวินเหรินชิ่งชิ่งไป
นอกจากคนบาดเจ็บที่ไม่มีแรงตามทันแล้วยังมีคนอื่นที่เหลือจึงไล่ตามทิศทางที่เจียงหลีหนีไปทันที
แต่ลู่เสวียนและเหวินเหรินชิ่งกลับถูกมองข้ามโดยสิ้นเชิง
“เร็ว อย่าให้นางหนีรอดไปได้!”
“นางไม่คิดชีวิตเยี่ยงนี้ ต้องได้ของดีมาแน่ๆ อย่าให้นางหนีไปได้เด็ดขาด!”
“ล้อมไว้ทั้งสองด้าน ปิดกั้นนางเอาไว้”
“…”
คนในตระกูลไป๋เซี่ยงตามหลังเจียงหลีไปราวกับกำลังล่าสัตว์ก็มิปาน ส่วนเจียงหลีก็เหมือนสัตว์ที่ถูกล่าในสายตาพวกเขา
“สมควรตาย!” ลู่เสวียนกัดฟันพูดอย่างเคียดแค้น
เขาอยากรีบตามไปแต่เหวินเหรินชิ่งชิ่งคว้าข้อมือเอาไว้ก่อน “เจ้าจะทำอะไร นางจงใจล่อคนไปทางนั้นให้เพราะไม่อยากให้เราเข้ามาเกี่ยวพันกับเรื่องนี้”
“เจ้าปล่อยมือ” ลู่เสวียนสะบัดมือเหวินเหรินชิ่งชิ่งออก สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด “เจ้าต้องการให้ข้าเห็นตระกูลไป๋เซี่ยงรุมล้อมนางหรืออย่างไร”
“เจ้าอย่าพึ่งวู่วาม เมื่อครู่นี้เจ้าก็เห็น ไป๋เซี่ยงเลี่ยไม่ได้เห็นเราอยู่ในสายตาเลย ต่อให้
