็เสียดายนัก ในเมื่อสหายน้อยมีบุญคุณต่อพวกข้าสองสามีภรรยา มอบมันให้เจ้าก็สมควรแล้ว”
“เหตุใดถึงเลือกข้า แค่เพราะข้าเป็นเนี่ยนซือหรือ” เจียงหลีถามอีกครั้ง
“สุสานโบราณ เดิมทีเป็นสถานที่ๆ พวกข้าสองคนต้องการหวนคืนสู่ปรโลก ก่อนตายพวกข้าสัญญาไว้ว่าจะฝังร่างไปพร้อมกัน สุสานลวงข้างนอกเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น ส่วนที่แห่งนี้เป็นที่ๆ ภรรยาของข้าใช้พลังจิตสร้างเอาไว้แล้วมันคือสวรรค์ของพวกเรา แต่ว่าข้า เฮ้อ! การขุดพบสุสานโบราณในดินแดนหนานฮวงนั้น ทั้งยังดึงดูดผู้คนให้เข้ามา อย่างน้อยคนเหล่านั้นก็เป็นถึงเนี่ยนซือ และการปรากฏตัวของเจ้ามันจุดประกายความหวังในใจข้าจริงๆ”
เจียงหลีนิ่งเงียบไม่พูดจา ยังคงพิงอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ
โครงกระดูกเอ่ยต่อ “หากเจ้ายอมช่วยข้า นอกจากสามสิ่งที่ให้สัญญาเจ้าแล้ว ข้าจะบอกเรื่องที่ทำให้เจ้าตื่นตาตื่นใจ หากเจ้าสามารถรับมันเอาไว้ได้ย่อมเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อการฝึกฝนในอนาคตของเจ้า”
“ความตื่นตาตื่นใจอันใดรึ” เจียงหลีเอ่ยถาม
โครงกระดูกกลับหมกเม็ด “ในเมื่อเป็นความตื่นตาตื่นใจ แน่นอนว่าต้องรอให้เจ้าเปิดเผยด้วยตัวเอง”
“…” มุมปากของเจียงหลีกระตุกยิกๆ
“เจ้าเล่าเรื่องกลองหินต่อสิ ข้าจะได้รีบช่วยให้เจ้าสมปรารถนา” เจียงหลีวกกลับมาเรื่องที่ค้างไว้
“ทำไมล่ะ” หลิงจงยังคงพิรี้พิไรไม่ยอมเปิดเผย
“ไม่บอกหรือ ข้าก็ไม่บังคับ เช่นนั้นข้าขอลาก่อน ของล้ำค่าที่เจ้าสัญญาก็เก็บไว้ให้เนี่ยนซือที่เข้า
