มาคนต่อไปเถอะ” เมื่อสิ้นเสียงเจียงหลีก็ลุกขึ้นยืนจะหมุนตัวออกไป
“รอเดี๋ยว!” น้ำเสียงของหลิงจงฟังดูกระตือรือร้นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
รอเดี๋ยวอย่างนั้นหรือ เจียงหลีรอเขาตั้งนานไม่รู้เท่าไหร่ ยังจะให้รอต่อไปอีกหรือ เบ้าตาของโครงกระดูกที่มองในกระท่อมตลอดเวลาก็หันมามองนาง ทันใดนั้นนางก็รู้สึกถึงความอ่อนโยนในเบ้าตาของเขา
“เจ้าอยากรู้ข้าก็จะบอกเจ้า แต่ข้าอยากเตือนเจ้าสักคำ ตำนานกลองหิน เจ้าฟังเป็นเรื่องเล่าก็พอ หากเจ้าหลงใหลงมงาย เกรงว่าต่อไปเจ้าจะมานึกเสียใจทีหลังอย่างข้า” ในที่สุดหลิงจงก็ยอมประนีประนอม
“เจ้าเล่ามาสักที” เจียงหลีไม่สนใจคำเตือนของเขาเลยสักนิด
หลิงจงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้ม “ตำนานเล่าว่า ในยุคโบราณกาลอันไกลโพ้น ดินแดนทั้งเก้ารวมกันเป็นปึกแผ่นเรียกว่าต้าฮวง อยู่มาวันหนึ่งจู่ๆ ก็มีกลองหินร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า กลองหินได้แตกออกเป็นเก้าเสี่ยงตกลงไปตามที่ต่างๆ ในต้าฮวง ดินแดนของต้าฮวงถูกแบ่งเป็นเก้าส่วนโดยกลองหินก็เลยเรียกว่าจิ่วฮวง นับแต่นั้นมาก็ไม่เห็นกลองหินอีกเลย บางครั้งก่อให้เกิดการเข่นฆ่าเพราะเนื่องจากข่าวลือว่าบนหน้ากลองหินได้สลักอวิชชาเอาไว้ หากมีคนสามารถรวบรวมกลองหินทั้งเก้าส่วนและบรรลุอวิชชาได้สมบูรณ์ก็จะสามารถทะลุมิติหลุดพ้นจากจิ่วฮวงเพื่อไปสู่อีกโลกหนึ่งได้”
เจียงหลีได้ฟังก็ตกตะลึง นางพึ่งเคยได้ยินตำนานกลองหินเป็นครั้งแรก
เห็นได้ชัดว่าตำนานเช่นนี้ หาก
