บทที่ 385 สถาปนา ‘ลัทธิอสูรวิญญาณ’ ขึ้นใหม่
ณ สวรรค์เจ็ดยอแสง
ลวี่หยางคืนสติสู่หลี่เหินเทียน กายธรรมก็ปรากฏขึ้นพร้อมกันโดยธรรมชาติ กุมธงหมื่นวิญญาณอยู่ในมือเขา ขณะนั้นเอง เขาก็สะบัดมันแรงหนึ่งครั้ง
“ฟู่ฟ่าฟู่!”
ภายในธงหมื่นวิญญาณ มวลเส้นชีพจรปฐพีอันพลุ่งพล่านก็ทะลักออกมาโดยพลัน เผยให้เห็นเส้นชีพจรปฐพีของสันเขากะโหลกแปดร้อยลี้ ขณะเดียวกัน ใจของลวี่หยางก็คล้ายบังเกิดปฏิกิริยารับรู้ขึ้นมา
กลางเวหาบนท้องฟ้า ประหนึ่งมีสายตาคู่หนึ่งตกลงมาอย่างไร้สาเหตุ จับจ้องเขาแน่นิ่งมิคลาย เฝ้ามองเส้นชีพจรปฐพีที่เขาลักลอบนำออกมาจากสถานที่บัดซบเมื่อครู่ สายตาคู่นั้นมิได้เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาดังเช่นในโลกหมื่นยุทธ ยิ่งห่างไกลจากเจตนาอันลึกล้ำแห่งฟ้าดินของสถานที่บัดซบยิ่งนัก ตรงกันข้าม มันกลับเปี่ยมไปด้วยความไร้เดียงสา
‘ยังเยาว์นัก… เช่นนี้ยิ่งดี!’
เยาว์วัย…จึงลวงได้โดยง่าย!
ลวี่หยางแยกเส้นชีพจรปฐพีออกส่วนหนึ่งโดยจงใจ เพียงพริบตาก็ถูกสวรรค์เจ็ดยอแสงกลืนกินไปหมดสิ้น จากนั้นไม่นาน เขาก็รู้สึกถึงพลังยิ่งใหญ่สายหนึ่งกวาดผ่านร่างตนเอง!
“โครม!”
ชั่วพริบตาต่อมา ลวี่หยางก็พบว่า…ภายในธงหมื่นวิญญาณ เหล่าวิญญาณธงทั้งหลายทยอยปรากฏขึ้นทีละตน ทว่าในยามนี้ วิญญาณธงแต่ละตนกลับปลดปล่อยกลิ่นธูปเซ่นอันพลุ่งพล่านพรั่งพรูออกมาอย่างมิขาดสาย!
กลิ่นธูปทั้งมวลล้วนมุ่งสู่ลวี่หยาง เพียงชั่วอึดใจ ก็ได้แปรเปลี่ยนทั่วทั้งหลี่เหินเทียนให
