ไป๋เซี่ยงเลี่ยจำเจียงหลีไม่ได้ ไป๋เซี่ยงไท่ก็จำตัวตนที่แท้จริงของเจียงหลีไม่ได้เช่นกัน
จุดนี้ เจียงหลีมีความมั่นใจขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ล้อเล่น ของที่จักรพรรดิเซ่าตี้ให้มา จะถูกมองออกง่ายๆ ได้อย่างไร
“เหอะๆๆ หยวนหวัง”
คนตระกูลไป๋เซี่ยงทั้งสามคน เดินมาตรงหน้าลู่เสวียน ความสนใจไปรวมอยู่ที่เขา
เจียงหลีแอบถอยหลังก้มหน้าลง แล้วทำท่าทำทางที่ทาสสาวข้างกายควรจะทำ นางอ่อนน้อมถ่อมตนเช่นนี้ ก็เป็นธรรมดาที่ทั้งสามคนจะไม่ได้สนใจ
ตอนนี้ กลิ่นหอมสดชื่นลอยมา นางเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเหวินเหรินชิ่งชิ่งที่เดินมาหาพวกเขา
เหวินเหรินชิ่งชิ่งมองนาง แล้วเดินผ่านหน้านางไป หยุดอยู่ข้างๆ ลู่เสวียน เจียงหลีสังเกตเห็นได้ว่าหลังจากที่นางปรากฏตัว คนตระกูลไปเซี่ยงคนนั้นก็ยิ้มฝืนๆ เดิมทีคำพูดที่จะพูดกับลู่เสวียน ก็กลืนมันลงไป เปลี่ยนเป็นทักทายปกติ
การปรากฏตัวของพวกเขาครั้งนี้ ทำให้เจียงหลีเลิกคิ้วเล็กน้อย ทำไมตระกูลไป๋เซี่ยงถึงให้ความสนใจลู่เสวียนมากขนาดนี้
“ได้เวลาแล้ววว!”
คุยกันอยู่ครู่หนึ่งก็มีคนตะโกนขึ้นมาจากไกลๆ
นี่ถึงทำให้คนตระกูลไป๋เซี่ยงทั้งสามคนบอกลาแล้วก็จากไป
“ทีหลังเจ้าก็อย่าไปคุยอะไรกับพวกเขามาก ตระกูลไป๋เซี่ยงมีความทะเยอทะยานสูง ระวังจะติดกับ” คำพูดของเหวินเหรินชิ่งชิ่งดังขึ้น
คำพูดนี้ ชัดเจนมากว่าพูดกับลู่เสวียน
แต่ทว่า น้ำเสียงที่แนะนำแบบนี้ กลับทำให้ลู่เสวียนยิ้มอย่างรับไม่ได้ “องค์หญิงดูแลทั่วถึงดีนะ
