ัง ทำให้เหวินเหรินชิ่งชิ่งหันมา แล้วเห็นภาพเหตุการณ์ที่ลู่เสวียนล้มลงไป นางหัวเราะเสียงดังอย่างไม่เกรงใจเลยสักนิด “ฮ่าๆๆ ดูดี แต่ไม่มีประโยชน์จริงๆ ด้วย! ไม่สิ แม้แต่ดูดีก็ไม่ได้!”
“เจ้า!” ลู่เสวียนลุกขึ้นมาจากพุ่มหญ้า มองนางด้วยความโกรธ
เหวินเหรินชิ่งชิ่งเลิกคิ้วยั่วโมโห “ข้าทำไมฮะ โตขนาดนี้ เดินยังไม่ดูตาม้าตาเรือ มิน่าล่ะออกมาฝึก ก็ยังต้องเอาทาสสาวมาคอยดูแล”
“…” ลู่เสวียนสีหน้าอึมครึม มองเจียงหลีด้วยความอึดอัดใจที่ถูกเข้าใจผิด
“เฮ้อ” เจียงหลีหลบสายตาที่อ้อนวอน แสร้งทำเป็นยื่นมือออกไปดึงเขา “ไอ้หยา ทำไมพระองค์ถึงไม่ระวังเช่นนี้ ท่านมีเนื้อตัวที่สง่างามสูงส่ง ทางเดินนี้ขรุขระ เดินต้องดูทางด้วยนะเพคะ”
“…”
ในตอนที่ลู่เสวียนเห็นสายตาดูถูกของเหวินเหรินชิ่งชิ่งที่แสดงออกว่า เป็นองค์ชายที่หยิ่งยโสจริงๆ ด้วย เขามองสาวน้อยที่ร่วมผสมโรง กัดฟันพูดในใจว่า เจียงหลี!
เจียงหลีเมินอารมณ์โกรธของเขา แล้วยิ้มออกมา ทันใดนั้นรอยยิ้มที่งดงามก็ทำให้ใบหน้าที่ธรรมดาดูสดใสขึ้นมา
…………………
