้ คนที่เลือกทางนี้คือข้าเอง ไม่ใช่เขา”
“ในเมื่อเข้าใจ ทำไมท่านยังเลือกทำเช่นนี้” เจียงหลีคิ้วขมวด เขาไม่อยากติดหนี้บุญคุณชายตรงหน้าไปมากกว่านี้
ดวงตาที่ดูสงบนิ่งของหรงจิ่งปรากฏความเคลื่อนไหว และพูดด้วยรอยยิ้ม “เพราะว่าข้าก็อยากรู้ว่าสุดท้ายแล้วข้าจะชนะเขาได้สักครั้งหรือไม่”
“…” เจียงหลีไม่มีคำใดจะพูด
ความเงียบสงัดเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งสอง
สุดท้าย เจียงหลีทำลายความเงียบนั้นลง “หรงจิ่ง ท่านไปเถิด ตอนนี้ท่านไม่ไป หลังจากนี้ก็ต้องไปอยู่ดี ไปใช้ชีวิตอย่างที่ท่านอยากใช้ ไม่ต้องมาเกี่ยวข้องกับเรื่องพวกนี้อีก”
“เรื่องเป่ยโหรวเจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะหาทางแบ่งเบาเจ้าเอง ที่ลู่เสวียนถูกเชิญมา พวกเจ้าแสร้งทำเป็นคล้อยตามไปก็พอ หลังจากกลับอาณาจักรจยาเซียน ทั้งหมดรอข้าส่งข่าวไป ยังมีอีกอย่าง สถานะของเจ้าตอนนี้ ถูกเฉิงหวังเป่ยเหมินเจวี๋ยสงสัย แต่ว่าเขาใช้ให้จงเจิ้งเหยี่ยมาสืบหาจากตัวข้าไป น่าจะคลายความกังวลไปได้ไม่น้อย ตรงกันข้ามกับฮ่องเต้เป่ยโหรว เป่ยเหมินเจวี๋ยต้องระวังตัวไม่ให้เขาสงสัย ช่วงเวลาที่เจ้าอยู่เป่ยโหรว พยายามไม่ต้องไปใกล้ชิดเขามาก จะได้ไม่มีพิรุธหลุดออกมา” หรงจิ่งพูด
“หรงจิ่ง!” เจียงหลีตะคอกเสียงเบา
หรงจิ่งเหลือบตาขึ้น ความรู้สึกที่แสดงออกดูตรงไปตรงมาไม่มีอะไรปิดบังนาง และหัวเราะขึ้นมาทันใด “ได้ยินว่าเจ้าเป็นห่วงข้าจากปากเจ้าเอง ทั้งหมดนี้ก็คุ้มค่าแล้ว
