ใบหน้าเล็กๆ ที่ดูอวดดีนั้น แสดงออกให้เห็นถึงความประหลาดใจ เอาอกเอาใจชายหนุ่มที่ดูอารมณ์ไม่ดี
แต่เจียงหลีไม่ระมัดระวัง คาดไม่ถึงว่าจะถูกชายผู้นั้นโจมตีได้สำเร็จ กดนางไว้ใต้ร่างกาย
อึก…
วีรบุรุษแห่งยุค!
เจียงหลีจนปัญญา แต่ไม่อยากยอมแพ้ มือทั้งสองวางที่คอของชายหนุ่ม ยิ้มอย่างยั่วยวน “องค์จักรพรรดิใยต้องรีบร้อนถึงพียงนี้”
จักรพรรดิหนุ่มยิ้มเยาะ มาไม้นี้อีกแล้ว
เพียงแต่ ครั้งนี้ เขาก็ไม่ได้เลอะเลือนแบบนั้นแล้ว เซ่าตี้ยื่นมือออกไป นิ้วมือเรียวยาวลูบผ่านทีแก้มของนางอย่างเบามือ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ชวนหลงใหล “หลีเอ๋อร์มีระดูแล้วหรือ”
อึก!
สมควรตาย!
เจียงหลีสะดุ้งตกใจในทันใด นางเกือบจะลืมจุดนี้ไป
ครั้งที่แล้วใช้ข้ออ้างนี้ ปั่นหัวชายหนุ่มไปครั้งหนึ่ง เพื่อแก้แค้นเล็กๆ น้อยๆ ได้สำเร็จ หากวันนี้จะใช้มันอีก ชายหนุ่มคงจะไม่เชื่ออย่างแน่นอน
หากเขาควบคุมตัวเองไม่อยู่จริงๆ จะมาพราก…ไม่ นางก็คงทำได้เพียงฝืนใจยอมรับ!
“ทุกครั้งที่ข้ามา หลีเอ๋อร์มีไมตรีเสมอ แสดงออกเป็นนัยๆ ทำให้ข้ารู้สึกลำบากใจ หากไม่ลงมือทำอะไร ก็ดูเหมือนกับว่าจะปฏิเสธไมตรีของเจ้า” ตี้จวินหรี่จาลง จากนิ้วมือกลายเป็นฝ่ามือสัมผัสไปที่ร่างกายของเจียงหลี
แม้จะมีอาภรณ์ขั้นอยู่ เจียงหลียังคงรู้สึกได้ ว่ามือใหญ่ที่สัมผัสลูบไปมานั้นทำให้เนื้อตัวสั่นเทา
“ช่วงนี้หลีเอ๋อร์คงกินอิ่ม นอนสบายเป็นแน่”
คำพูดที่ชายหนุ่มจู่ๆ เอ่ยขึ้นมา ทำให้เจียงหลีมึ
