ลู่เสวียนมองนางอย่างงงงันแก้มที่สวยงามผุดผ่องเต็มไปด้วย…ความพิศวง
มองเห็นเขาเป็นเช่นนี้เจียงหลีจึงส่ายศีรษะไม่เอ่ยคำใดแล้วถอนหายใจแม้จะมีความในใจแต่ก็มิกล้าเอ่ยออกมาคนบ้านตระกูลลู่ก็เป็นดังเช่นนายใหญ่กล่าวไว้นอกจากลู่เจี้ยไม่มีสักคนที่วางแผนเก่ง!
เขาเอ่ยถึงข้อสงสัยอันยิ่งใหญ่เช่นนั้นแล้วลู่เสวียนยังไม่เข้าใจอีก
“ถ้าเช่นนั้น…พวกเขามีจุดประสงค์อะไร”ลู่เสวียนหรี่ตาลงเปิดใจหารือกัน
เจียงหลีเบ้ปาก“ข้าจะรู้ได้อย่างไรอยากรู้จุดประสงค์ของเป่ยโหรวให้แน่ชัดก็มีแค่เสี่ยงไปเป่ยโหรวดูสักครั้ง”
“จะให้ข้าไปเลือกภรรยาจริงหรือ”ลู่เสวียนหน้าอมทุกข์ชี้นิ้วหาตัวเอง
ชีวิตของเขาอย่าเลวร้ายถึงเพียงนี้ได้หรือไม่
เจียงหลีเลิกคิ้ว“แล้วจะให้ทำเช่นไรเป่ยโหรวเลือกท่านไม่ใช่ข้าแต่เป็นเจ้าหยวนหวัง”
“…”ลู่เสวียนเบ้ปากมองนางอย่างนึกน้อยใจยื่นมือดึงชายเสื้อของนางและอ้อนวอนขอ“พี่สะใภ้ที่แสนดีท่านนำน้องสามีผลักเข้าเตาไฟท่านไม่กลัวองค์หญิงทั้งสามของฮ่องเต้เป่ยโหรวนำข้าไปฆ่าแกงหรือแล้วถ้าหากฮ่องเต้เป่ยโหรวมีอุปนิสัยที่พิลึกล่ะจะทำเช่นไร”เอ่ยจบเขาทำหน้าตกใจกำชายเสื้อตนไว้แน่นด้วยสีหน้าขาวซีด
“…”เจียงหลีมองเขาด้วยหางตามุมปากข้างหนึ่งยกขึ้นอย่างห้ามไม่ได้
“วางใจเถิดข้าจะไปกับเจ้าด้วย”เจียงหลีเอ่ยขึ้นทันที
“ฮะ”ลู่เสวียนคลายสาบเสื้อของตนออกอย่างตกใจก็ถูกเขาจับเสื้อไว้โดยไม่ได้ตั้งใจและเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ“ท่านก็จะไปหรือท่า
