นจะไปได้อย่างไร”ในเมื่อฮ่องเต้เป่ยโหรวมีเจตนาแอบแฝงถ้าหากจักรพรรดินีแห่งจยาเซียนเช่นเจ้าไปส่งถึงประตูด้วยตัวเองแล้วเขาจับเจ้าไปฆ่าอย่างโหดเหี้ยมจะทำเช่นไร”
“ข้าจะไม่ไปในฐานะของเจียงหลีแล้วก็จะไม่ในฐานะจักรพรรดินีแห่งจยาเซียน”เจียงหลีชี้แจงอย่างแจ่มแจ้งนางเขยิบเข้าไปใกล้ลู่เสวียนหนึ่งก้าวดวงตาที่ลุกวาวมองเขาอย่างจดจ้องเอ่ยกระซิบว่า“ข้าจะไปในฐานะของสาวใช้ติดตามตัวท่าน”
ลู่เสวียนอ้าปากค้างอย่างตกตะลึงมองนางอย่างประหลาดใจ
เจียงหลียกมือขึ้นมาตบไหล่เขาเบาๆปลอบใจเขาว่า“วางใจเถิดข้ามีวิธีของข้าพอถึงเป่ยโหรวแล้วหากเจ้าไม่ถูกใจองค์หญิงทั้งสามของฮ่องเต้เป่ยโหรวนั้นใครก็ไม่สามารถบังคับเจ้าแต่งงานได้หากแต่เจ้าถูกใจเข้ามาจริงๆแล้วล่ะก็ข้าก็จะช่วยท่านชิงตัวนางกลับมาอาณาจักรเรา”
“…”ลู่เสวียนสีหน้าหม่นหมองพี่สะใภ้ของเขานี่ไม่ต้องใจกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้ก็ได้
วาจาเมื่อชั่วครู่มีลักษณะเหมือนจักรพรรดินีเสียที่ไหนอย่างกับพวกที่อาศัยอยู่บนเขาโจรสาวที่ชอบกดขี่ข่มเหงพวกนั้น
“สองสามวันนี้เจ้าไม่ต้องไปที่ไหนไกลล่ะรอคณะทูตจากเป่ยโหรวกลับไปก่อนเจ้ากับพวกเขาค่อยรีบนำหน้าไปเป่ยโหรวด้วยกัน”เจียงหลีสั่งเพียงเท่านี้แล้วจึงกลับออกไป
จนนางเดินไปไกลแล้วลู่เสวียนถึงได้สติกลับมาตะโกนตามหลังนางไป“นี่เจ้าจะไปไหน”
เจียงหลีกล่าวติเตียนแต่ไม่ยอมหันกลับมา“ไปจัดการงานราชการน่ะสิ!เจ้าคิดว่าข้าจะว่างเหมือนเจ้าหยวนหวังรึ!”
ทันใดนั้น
