ความรักที่ซ่อนอยู่ในแววตาของมั่วฉุนเจียงหลีกลับไม่ได้สังเกต
สายตาที่เย็นชามองไปที่ไป๋เซี่ยงไท่ที่ดึงดันจะคลานขึ้นมาจากพื้นอารมณ์เย็นชาและบารมีจักรพรรดิเต็มเปี่ยม
จงเจิ้งเหยี่ยตื่นขึ้นมารีบร้อนไปอยู่ข้างกายไป๋เซี่ยงไท่และจับเขากดไว้ในขณะเดียวกันก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งเอ่ยกับเจียงหลี“ฝ่าบาทโปรดอภัยให้แก่ไป๋เซี่ยงไท่ที่ไร้มารยาทพวกเราสำนึกผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“จงเจิ้งเหยี่ย!”ไป๋เซี่ยงไท่เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาวาวโรจน์
จงเจิ้งเหยี่ยขมวดคิ้วใช้สายตาตักเตือนอย่าทำเสียเรื่อง!
ขณะเดียวกันเขาเอ่ย“ให้คนเข้ามารีบพยุงใต้เท้าไป๋เซี่ยงไท่ไป”ผู้ติดตามที่มาด้วยกันจึงรีบเข้าไปพยุงไป๋เซี่ยงไท่ลุกขึ้นเตรียมออกจากตำหนักฝูฉวี
ในขณะที่พวกเขากำลังเคลื่อนย้ายเสียงเยือกเย็นของเจียงหลีก็ดังขึ้น“ข้าอนุญาตให้พวกเจ้าไปได้แล้วหรือ”
จงเจิ้งเหยี่ยนึกเกรงกลัวในใจขมวดคิ้วรีบคิดแผนรับมือไป๋เซี่ยงไท่เงยหน้าขึ้นมุมปากยังมีรอยเลือดหลงเหลืออยู่สายตาอาฆาตมองไปที่นาง
เจียงหลีเหน็บแนมเย้ยหยันด้วยสายตาอันเต็มเปี่ยมไปด้วยความอาฆาตแค้นนั้นเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ“เจ้าฟังให้ดีนะข้าไม่สนว่าเจ้าอยู่ที่เป่ยโหรวจะมีอำนาจมากสักเพียงใดยศตำแหน่งสูงถึงเพียงใดหรือจะมีบ้านตระกูลใหญ่โตคอยส่งเสริมเจ้าเช่นไรแต่เมื่ออยู่ในอาณาเขตของราชสำนักจยาเซียนยังไงซะพวกเจ้าก็เป็นแค่แขกก็ต้องทำตามกฎของราชสำนักจยาเซียนของข้าหากผู้ใดบังอาจปลุกปั่นก็จะต้องรับโทษ
