กิดใหม่มิสามารถรีรอได้แล้ว”
“ออกไป” เซ่าตี้สะบัดแขนเสื้อ
ทั้งสองคนโค้งคำนับและถอยออกไป
หลังจากไม่มีคนยู่รอบๆ แล้ว แววตาที่เย็นช้าไร้ความรู้สึกของเซ่าตี้ค่อยๆ แปรปรวนเล็กน้อย “หากไปเกิดใหม่ มิใช่จะต้องลืมนางชั่วคราวหรือ หากนางมาหา จะมิใช่ต้องทนทุกข์ทรมานกับความเป็นความตาย อีกครั้งหรือ”
…
ณ วังที่ประทับพระราชวังหวงจี๋ อาณาจักรจยาเซียน
เจียงหลีนอนตะแคงข้างอยู่บนเตียงและดูเหมือนว่าจะหลับไปแล้ว
นางสวมใส่เพียงผ้าโปร่งบาง ท่าทางของนางมีเสน่ห์น่าค้นหาและยั่วยวนใจยิ่งนัก
ยังดีที่ยามราตรีเช่นนี้ ไม่มีใครสามารถชื่นชมความงามตรงหน้าได้
หลังจากนั้น จู่ๆ ก็มีร่างของชายคนหนึ่งปรากฏขึ้นในห้องนอนของไร้คน เขายืนอยู่ข้างเตียงและจ้องมองใบหน้าที่หลับใหลของหญิงสาวบนเตียง ดวงตาที่สงบนิ่งและไร้ความปรานีค่อยๆ เผยให้เห็นความอบอุ่น
“ลู่เจี้ย” หญิงสาวที่กำลังหลับใหลพึมพำชื่อนี้ขณะที่พลิกตัวกลับมา
สิ่งนี้ทำให้ชายที่ยืนอยู่ข้างเตียงขยับตาเล็กน้อย เขานั่งลงและยื่นนิ้วเรียวออกมา พยายามแกะเส้นผมที่พันกันยุ่งเหยิงของนาง
เพียงแต่ ทันทีที่มือของเขาเข้าไปใกล้ ก็ถูกหญิงสาวจับไว้แน่น
นางลืมตาอย่างรวดเร็วและเห็นใบหน้าเขาชัดเจน “ท่านมาแล้ว” บุคคลที่อยู่ในดวงตาของนาง ทำให้เจียงหลียิ้มขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ
นางพยุงตัวขึ้นโดยไม่สนใจผ้าห่มที่ล่วงลงมาและเอนตัวเข้าสู่อ้อมแขนของเขาทันที
เส้นโค้งเว้าภายใต้ผ้าโปร่งยิ่งดูยิ่งเหมือนผู
