็นคนทำ ท่านก็ฆ่าข้าเลย! แต่เสด็จแม่เป็นภรรยาของท่าน! ”
“ถ้าจะโทษก็ให้โทษที่ตัวเจ้าเอง” ฮ่องเต้ซีเฉียนตรัส
เขารีบถอยหลังสองสามก้าว และมองไปที่ฮ่องเต้ซีเฉียนกับเฉียนจวิ้น แล้วหัวเราะอย่างไร้สติ “นี่คือเสด็จพ่อและน้องชายของข้าหรือ ฮ่าๆๆๆ…! น่าเคียดแค้นนักที่เกิดในตระกูลฮ่องเต้!”
“ดูๆ ไป เฉียนลี่ก็ไม่ได้ดูน่ารังเกียจขนาดนั้น”
ณ สถานที่แห่งหนึ่งในพระราชวัง ร่างของคนสองคนนั่งอยู่บนชายคาอย่างเงียบๆ และเฝ้ามองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากระยะไกล
หลังจากได้ยินคำพูดของลู่เสวียน เจียงหลีก็ยิ้มขึ้น “มนุษย์ถือกำเนิดมานั้นบริสุทธิ์โดยเนื้อแท้ และทุกอย่างที่หลอมหลวมเป็นเราอย่างทุกวันนี้ล้วนขึ้นอยู่สภาพแวดล้อมของการเติบโตและคำสั่งสอนที่ได้รับ สำหรับเฉียนลี่แล้ว เขาเก็บกดเป็นระยะเวลานานหลายปี และค่อยๆ ถูกบีบคั้นจนมาถึงจุดนี้ เขาไม่ใช่คนดีอะไร แต่ก็ไม่ใช่คนเลว”
“เจ้ากำลังจะบอกว่าถูกหรือผิดขึ้นอยู่กับสถานการณ์ที่แตกต่างกันออกไปอย่างนั้นหรือ” ลู่เสวียนพูดติดตลก
เจียงหลีหันมาสบตาและยิ้มให้กับเขา “เช่นเดียวกับในสายตาของราชวงศ์โฮ่วจิ้นและคนของตระกูลหรง พวกเราอย่างไรเสียก็คือคนเลวในสายตาพวกเขาอยู่ดี มิใช่หรือ”
ลู่เสวียนผงะไปชั่วขณะ และฟังเสียงหัวเราะของเฉียนลี่ที่บ้าคลั่งจากระยะไกลแล้วถอนหายใจ “คนที่น่ารังเกียจย่อมมีจุดที่น่าสงสาร”
พูดถึงตรงนี้ เขาแอบมองไปยังกลุ่มคนซึ่งกำลังคืบคลานไต่ตามชายคาที่อยู่ด้านหลังของห
