เขาไม่เคยรับรู้ถึงความรักของผู้เป็นพ่อที่มีต่อเขาเลยสักนิด
ฮ่องเต้ซีเฉียนไม่เคยมองหน้าเขาเหมือนที่มองเฉียนจวิ้น หรือเรียกเขาว่า “ลี่เอ๋อร์” เลย
ความเกลียดชังในใจเพิ่มพูนขึ้น เฉียนลี่ก้มหน้าเพื่อปกปิดความรู้สึกในดวงตา เขายืนและแสดงความเคารพต่อหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้ซีเฉียน และยังคงเรียก “เสด็จพ่อ” ออกมา
“หึ! ข้าไม่มีลูกชายที่ดีเยี่ยงเจ้า” ฮ่องเต้ซีเฉียนแสยะยิ้ม ความประสงค์สังหารในดวงตาของเขามิได้เก็บซ่อนไว้อีกต่อไป
