ุ่มเลิกเล่นตัวและมองไปที่เจียงหลีแล้วพูดอย่างจริงจัง “เจ้าเป็นคนแรกและคนสุดท้าย”
คำตอบที่หนักแน่นทำให้เจียงหลียิ้มหวาน หัวใจของนางประดุจชโลมน้ำผึ้งไว้ก็ไม่ปาน นางใช้แรงเหวี่ยงชายหนุ่มล้มลงกับเตียง กอดเขาและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เก่งมาก นอนเถิด และสบายใจได้ ข้าไม่ทำอะไรท่านหรอก”
ความมั่นใจของนางทำให้ใบหน้าของเซ่าตี้แข็งทื่อเล็กน้อย แต่เขาก็ตอบกลับคำหนึ่งว่า “ได้”
…
วันรุ่งขึ้น เมื่อเจียงหลีตื่นนอน เซ่าตี้ก็มิได้นอนอยู่บนเตียงแล้ว
สำหรับเรื่องนี้ นางก็มิได้รู้สึกผิดหวังแต่อย่างใด และหลังจากอาบน้ำ แต่งตัวเสร็จแล้วก็มีคนเข้ามารายงานว่าเฉียนลี่อยากพบนาง
เจียงหลีคาดเดาสาเหตุที่เห็นเขาต้องการเข้าพบนางออก
และหลังจากที่เฉียนลี่จากไป เจียงหลีกวักมือเรียกเซียวเซียวเข้ามา
“ไปบอกแผนการขององค์รัชทายาทให้กับองค์ชายรองและฮ่องเต้ซีเฉียน” เจียงหลีพูดอย่างนึกสนุก
เซียวเซียวถอยออกไปอย่างเงียบๆ
เจียงหลีลุกขึ้นยืดกล้ามเนื้อและกระดูก สวมชุดลำลองและเดินออกจากที่พัก
“พี่สะใภ้ ท่านจะไปที่ไหนหรือ” ลู่เสวียนขวางประตูทันทีที่นางเดินออกมา
ทำไมไปที่ไหนก็เจอแต่เด็กจอมซนคนนี้!
มุมปากของเจียงหลีกระตุกและตอบว่า “ตอนนี้ที่นี่ไม่มีอะไรผิดปกติ ข้าจะไปเดินเล่นที่เมืองอู๋อิ๋น” นางจัดฉากไว้อย่างดีเช่นนี้ จะไม่ได้ดูกับตาตัวเองได้อย่างไร
ใครจะไปคิดว่าดวงตาของลู่เสวียนจะเป็นประกาย โน้มตัวไปข้างหน้าพร้อมกับยิ้มและพูดว่า “ข้าจะไป
