าร่างกายของนางเบา และถูกชายหนุ่มโอบกอด นางกางแขนออกโดยไม่รู้ตัวและโอบรอบคอเขาไว้ และปล่อยให้เขาอุ้มตนไปยังเตียงหลังที่พัก
ข้างหูของนางได้ยินเพียงเสียงของผู้ชายขาดๆ หายๆ ไม่ต่อเนื่อง ซึ่งดูเหมือนอยู่ไกลและเหมือนอยู่ใกล้…
“วิญญาณของเจ้าได้รับการตราตรึงเป็นภรรยาของข้าเซ่าตี้แล้ว เจ้าจะเป็นได้เพียงชายาของข้าเซ่าตี้ในทุกภพทุกชาติ ไม่ว่าเจ้าจะอยู่ ณ แห่งหนใด ข้าก็จะหาเจ้าจนเจอ เจ้าหนีไม่รอด เลี่ยงไม่ได้…หลีเอ๋อร์ เจ้าเป็นคนเริ่มก่อนเองนะ และไม่มีประโยชน์แล้ว หากเจ้าจะเสียใจในภายหลัง…”
ร่างกายของเจียงหลีถูกวางลงบนผ้าปูเตียงอย่างนุ่มนวล นางเบิกตากว้างและจ้องมองชายที่เข้าใกล้นางด้วยความงุนงง นางรู้สึกได้ถึงรอยจูบอันแสนละเมียดละไมไปที่ระหว่างคิ้ว จมูก ริมฝีปาก แก้ม และถึงขั้นย้ายลงไปที่ลำคอของนาง
เสื้อผ้าของนางถูกถอดออกอย่างง่ายดายและเผยให้เห็นเสื้อชั้นในสีขาว…
จนกระทั่งสายลมเย็นโบกพัดมายังเสื้อที่ถูกเปิดออก ทันใดนั้น นางก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วโดยผลักชายผู้นั้นออกไป “เดี๋ยว ท่านพูดว่าอะไรนะ ข้าเป็นภรรยาของท่านหรือ ในที่สุดท่านก็ยอมรับแล้วรึ”
“…” ใบหน้าของเซ่าตี้หมองลงเล็กน้อย
ดังนั้น เมื่อชั่วครู่ เขาพูดและทำมากเช่นนั้น กลับถูกมองข้ามไปอย่างนั้นหรือ
ท่าทางที่เย้ายวนของหญิงสาวซึ่งเสื้อเผยให้เนื้อท่อนบน ทำให้ดวงตาของเขาเศร้าหมอง เขายื่นมือออกมา โดยนิ้วที่เรียวยาวและงดงามลูบไล้ไปทั่วผิวอันบอบบ
