างของนาง “ใช่ เจ้าเป็นภรรยาของข้า แต่เจ้าต้องเดินเข้าไปในพระราชวังตี้กงด้วยตัวของเจ้าเอง”
“ข้าเข้าใจ” เจียงหลีพยักหน้าอย่างแรงและแววตาเผยความจริงจังที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
ยิ่งสูงยิ่งหนาว นางไม่รู้ว่าโลกที่เซ่าตี้อาศัยอยู่นั้นเป็นเช่นไร แต่มันคงเป็นสิ่งที่นางคาดเดาไม่ถูกในตอนนี้เป็นแน่
นางบอบบางมากจนไม่ว่าใครก็สามารถบดขยี้นางออกเป็นชิ้นเล็กๆ แม้ว่านางจะเข้าไปในตี้กงได้แล้ว จะทำอะไรได้ จะเป็นเพียงภาระของเขาเท่านั้น และไม่สามารถครองคู่กับเขาไปตลอดชั่วชีวิต
เพียงเพื่อจะอยู่กับเขาตลอดไป นางต้องฝึกฝนและพัฒนาตัวเองอย่างไม่ลดละต่อไป!
“หนทางสายนี้ ช่างทรหดนัก” เซ่าตี้พูดอย่างจริงจังเช่นกัน
หากเป็นไปได้ เขาไม่อยากให้นางต้องเดินบนถนนที่ขรุขระเช่นนี้ เพียงแต่หลีเอ๋อร์ของเขาไม่ใช่ดอกไม้ที่บอบบาง นางคือหงส์แท้ที่โบยบินกลางนภา
“เมื่อข้าเดินทางไปถึงพระราชวังตี้กง เราก็จะแต่งงานกัน” เจียงหลียิ้มอย่างสดใส และสาบานกับชายผู้นั้น
เดิมทีนางเคยพูดว่ารอลู่เจี้ยกลับมา พวกเขาจะแต่งงานกัน ตอนนี้เป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่าและต้องทำอีกมากยังรอนางอยู่ข้างหน้า นางจึงเปลี่ยนใจ
เซ่าตี้เผยรอยยิ้มที่หาดูได้ยาก โดยมิได้โต้ตอบแต่ย่างใด “ได้” อย่างไรก็ตามดวงตาของเขากลับจดจ้องไปที่ผิวที่เปลือยอยู่ ดวงตาของเขาปรากฏเป็นสีแดงเข้ม
เจียงหลีรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงในใจของเขาทันที จึงดึงเสื้อผ้าขึ้นปิดร่างกายของนางและยิ้มอย่างเจ้าเล
