นางยืนอยู่ด้านหน้าสุดแผ่นหลังหยัดตรง เผยรอยยิ้มเลศนัยออกมาจ้องมองไปยังบริเวณที่เต็มไปด้วยฝุ่น
เสียงกีบม้าสั่นสะเทือนบนพื้น
จากฝุ่นละออง กองทัพซีเฉียนปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าราชวงศ์จยาเซียน ฉากนี้ทำให้เจียงหลียิ้ม
แม่ทัพในกองทัพซีเฉียน ถือว่าเป็นคนรู้จักเก่าแก่ของเจียงหลี เฉียนลี่รัชทายาทแห่งเมืองซีเฉียน
จิตสังหารของเขาพวยพุ่งเข้ามา กองทัพซีเฉียนทางด้านหลังเหมือนดั่งปีศาจที่ออกมาจากนรกขุมที่เก้าอหลังจากที่ได้รับข่าวว่าราชวงศ์จยาเซียนส่งกองทหารมา เขาก็ได้รับคำสั่งให้นำทัพไปก่อน
พบกับเจียงหลี ดวงตาของเฉียนลี่เต็มไปด้วยความเหี้ยมโหด เขาชูมือขึ้นชี้ไปทางเจียงหลีแล้วตะโกนขึ้น “เจียงหลี! เจ้ากล้ามาก!”
“รัชทายาท ไม่เจอกันตั้งนาน” เจียงหลียิ้มเปล่งประกาย
เฉียนลี่จ้องนางด้วยสายตาอันโหดเหี้ยมราวกับต้องการจะกุดหัวนางเสียให้ขาด “เจ้ากล้าส่งทหารมายังซีเฉียน ช่างอวดดีนัก”
“คำพูดนี้ช่างไม่เข้าหูเลยจริงๆ” เจียงหลียิ้ม “แต่ก่อน เมืองซีเฉียนของท่านก็โจมตีมณฑลสุ่ยหันโดยไม่ได้รับอนุญาตจากข้า ทั้งยังฆ่าคนของข้าไปไม่น้อย วันนี้ข้านำกองทัพมา อย่างน้อยข้าก็ไม่ลืมแจ้งกับท่านนับว่าข้ามีมารยาทมากพอแล้ว ส่วนเรื่องที่อวดดีนั้น”
นางหัวเราะ นางยกมือขึ้นและตบลงบนแผ่นศิลาด้านข้าง ภายใต้แผ่นศิลานี้ยังเขียนถึงฮ่องเต้ซีเฉียนที่กำลังสำนึกผิดและคุกเข่าคารวะให้กับมณฑลสุ่ยหัน
ท่าทางของเจียงหลีทำให้เฉียนลี่จ้องเขม็ง กลิ่นอายแห่
