เจียงหลีด้วยสีหน้าบูดบึ้ง หวังให้นางถอนคำสั่งก่อนหน้านี้
เจียงหลีกลอกตาใส่เขา “มีอะไรน่าสนุกในการสู้รบรึ เจ้าอยู่ดูแลปกป้องเจียงซานและเพลิดเพลินไปกับความรุ่งโรจน์และความมั่งคั่งในเมืองไม่ดีกว่าหรือ”
“ไม่สนุกแล้วท่านไปทำไมเล่า ท่านเป็นถึงจักรพรรดินี จะไปรบแนวหน้าเพื่อเสี่ยงอันตรายได้อย่างไรกัน” ลู่เสวียนพูดอย่างไม่พอใจ
เจ้าเด็กบ้าคนนี้!
มุมปากของเจียงหลีกระตุกอย่างรุนแรง ในใจรู้สึกผิด ไม่ง่ายเลยที่นางก็หาโอกาสแอบอู้งานได้สักที เป็นอย่างไรล่ะ นางถูกกิจการบ้านเมืองตามหลอกหลอนอยู่ทั้งวันทั้งคืน น่ารำคาญแทบตาย เด็กคนนี้ต้องมาแย่งนางให้ได้เลยสินะ!
“ข้าจำเป็นต้องไป จักรพรรดินียืนยันเพื่อเพิ่มขวัญกำลังใจแก่กองทัพ แต่หากเจ้าจะตามไปด้วย เช่นนั้นราชวงศ์จยาเซียนจะมีใครไปนั่งว่าราชการกันเล่า เสี่ยวเสวียนจื่อ ทิ้งเจ้าไว้ก็ใช่ว่าจะทำอะไรมิได้เลย สงครามในขบวนหน้าต้องการกำลังทหาร แต่ต้องการให้เจ้านั่งควบคุมกองทัพ” เจียงหลีหลอกล่ออย่างอดทน
ไม่สิ นี่มิใช่การหลอก! สิ่งที่นางพูดล้วนเป็นความจริงทั้งนั้น!
“ข้า” สายตาลู่เสวียนเริ่มลังเล แล้วพึมพำว่า “พี่เฮ่าเองเคยทำสงครามแล้ว แต่ข้ากลับไม่เคยสักครั้งเดียว”
“เจ้ายังหนุ่ม ยังมีโอกาสอีกมากมาย” เจียงหลีพูดอย่างขอไปที
ลู่เสวียนกลับส่ายหน้าอย่างรุนแรง “ไม่ได้! หากเป็นเมืองอื่นอาจปล่อยไปได้ แต่โจมตีซีเฉียนข้าต้องไปให้ได้!”
“เพราะอะไร” เจียงหลีถาม
ลู่เสวียนมองไปย
