ังนางแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ ซีเฉียนทำร้ายคนของข้า เป็นถึงหยวนหวัง ข้าจะปล่อยไปได้อย่างไร ถึงอย่างไรในพระราชวังซีเฉียนวันนั้น ตาแก่ฮ่องเต้ซีเฉียนสมรู้ร่วมคิดกับลูกทั้งสองของมัน อยากจะเอาเปรียบท่าน ท่านพี่บอกไว้แล้วว่า ใครที่บังอาจมาทำร้ายท่าน ดูถูกท่าน ต้องฆ่าทิ้งเท่านั้น ตอนนี้ท่านพี่ไม่อยู่แล้ว สัญญาที่ท่านพี่ให้ไว้ น้องชายอย่างข้าจะทำเอง”
“…” คำพูดที่ออกมาจากใจนี้ ทำให้เจียงหลีพูดไม่ออก
นางรู้สึกซาบซึ้งใจ ไม่ว่าความห่วงใยนี้จะมาจากใคร แต่มันทำให้นางรู้สึกอบอุ่นจริงๆ “แต่ถ้าหากเจ้าจะตามไปด้วย แล้วใครจะเฝ้านั่งว่าราชการแทนกันเล่า”
“ให้ท่านปู่ออกมาว่าราชการแทนสิ! ท่านเป็นจักรพรรดิสูงสุดของราชวงศ์จยาเซียน ท่านแอบอู้งานมาพักหนึ่งแล้ว หากไม่ออกมาขยับร่างกายบ้าง ไม่กลัวกระดูกจะเสื่อมรึไงกัน”
เหอะๆ!
เจียงหลีหัวเราะเบาๆ พร้อมกับทำท่าทางเชิญให้กับลู่เสวียน “ทางท่านปู่นั้น เจ้าไปเชิญเองเถิด หากเจ้าเชิญท่านมาได้ ข้าจะให้เจ้าตามไปด้วย”
“คำไหนคำนั้น!” ลู่เสวียนตาเป็นประกาย
เจียงหลีพยักหน้า “คำไหนคำนั้น”
“ข้าจะไปพบท่านปู่เดี๋ยวนี้!” ลู่เสวียนตื่นเต้นมาก รีบออกจากพระราชวังและหายไปต่อหน้าเจียงหลีโดยไว
หลังจากที่เขาออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าเจียงหลีก็ค่อยๆ จางหายไป
ทันใดนั้นเอง นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่เปลี่ยนไปจากด้านหลังของนางและหันไปพูดกับคนที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าว่า “ท่านไม่อยากพบพวกเขาเลยหรือ”
ตั้ง
