นั้น แกล้งแสดงออกมาไม่ได้แน่นอน
แต่ทว่าเขามองมันออก แต่ก็ไม่คัดค้านใดๆ ทั้งยังยื่นมือออกไปกอดนางไว้แน่น
ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาในอ้อมกอด ความรู้สึกปลอดภัยเช่นนั้นทำให้เจียงหลียิ้มออกมาเบาๆ นางหลับตาลง เพลิดเพลินกับความเงียบสงบที่หายากเช่นนี้
ชายผู้นี้ ในที่สุดก็เลิกดุด่าเอาแต่จะฆ่านางทิ้งสักที
นางเคยพูดไว้ ไม่ว่าเขาจะกลายเป็นใคร จำนางได้หรือไม่ นางก็จะทำให้เขาหลงรักนางอีกครั้งให้ได้!
แสงสว่างแห่งความมั่นใจส่องประกายอยู่ในดวงตาของเจียงหลีที่กำลังปิดอยู่รอมร่อ
“ลู่เจี้ย”
สักพักนางก็เงยหน้าขึ้น ดวงตายิ้มทั้งสองมองไปยังเขา ท่าทางน่ารักและใสซื่อเช่นนั้น มองไม่ออกเลยว่าเป็นจักรพรรดินีผู้สูงส่ง
สายตาของตี้จวินขยับเล็กน้อย ดูเหมือนนางจะแสดงด้านนี้ออกมาต่อหน้าเขาเพียงผู้เดียว พอสังเกตเห็นเช่นนี้ก็ทำให้เขารู้สึกดีใจ
“ข้าจะไปรบแล้ว” เจียงหลีแจ้งแก่เขาเหมือนกับเด็กที่คอยแจ้งให้กับผู้ใหญ่อย่างไรอย่างนั้น
อืม” รบหรือ เขารู้ดี
“จะลาจากกันแล้ว ท่านไม่คิดจะทำอะไรหน่อยหรือ” เจียงหลีถามอีกครั้ง
จากลาหรือ
ใครบอกว่าจะจากลากัน
ชายหนุ่มคิดในใจ แต่เขาก็ไม่คิดจะอธิบายเรื่องเข้าใจผิดเรื่องนี้หรอก ในเมื่อเขาตัดสินใจจะใช้เวลาสองเดือนในการจัดการกับบางเรื่องแล้ว การตัดสินใจครั้งหน้าย่อมไม่จากไปแน่
กับเจียงหลีแล้วจะฆ่าหรือไว้ชีวิตไว้ดีล่ะ เขาให้เวลาตัวเองสองเดือนในการพิจารณา นี่เป็นเรื่องที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ
