เมืองอู๋อิ๋น แห่งอาณาจักรซีเฉียน
หากเจียงหลีมาที่นี่อีกครั้งคงรู้สึกประหลาดใจ
เมืองที่ครั้งหนึ่งเคยคึกคักอย่างหาที่เปรียบมิได้ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกหดหู่และเต็มไปด้วยบาดแผล บนถนนก็มีร้านค้าน้อยลง คนเดินเท้าก็น้อยลงไปมาก ส่วนที่เหลือก็ดิ้นรนขวนขวาย
เมืองหลวงยังเป็นเช่นนี้ คงไม่ต้องพูดถึงเมืองอื่นในซีเฉียนอีกกระมัง
ในพระตำหนักขององค์ชายรองเฉียนจวิ้นกำลังหารือกับที่ปรึกษาเกี่ยวกับเรื่องสำคัญ
“โรคระบาดครั้งนี้เกิดขึ้นอย่างแปลกประหลาดยิ่งนัก ถึงแม้ตอนนี้เราจะสามารถจัดการโรคระบาดให้คลี่คลายบ้างแล้ว แต่ช่วงเวลานี้ความเสียหายต่อบ้านเมืองของเราก็ไม่น้อยเช่นกัน”
“พ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย ตามสถิติจากขุนนางแล้ว โรคระบาดครั้งนี้ ทำให้ประชากรอาณาจักรของเราพลัดหลงเร่ร่อนไปครึ่งค่อนเมืองได้ ยังมีอีกมากที่ระหกระเหินไปที่อาณาจักรจยาเซียน ส่วนจำนวนผู้เสียชีวิต…”
“พอได้แล้ว!” เฉียนจวิ้นตัดคำพูดของที่ปรึกษาด้วยสีหน้ามืดมน “ในราชวังมีคนตายไปมากมายเยี่ยงนี้ เหล่านางสนมในวังหลัง องค์ชายน้อย แม้แต่เสด็จพ่อก็เกือบจะติดเชื้อไปด้วย ชาวบ้านจะล้มตายไปบ้าง คงไม่เป็นอะไรหรอกกระมัง”
เมื่อคำพูดนี้ออกจากปากของเขา เหล่าที่ปรึกษาก็มองหน้ากันและเลือกที่จะเงียบ
แต่มีหนึ่งในนั้นที่ปกติก็ถนัดเรื่องการประจบสอพลอ เขากลอกตาแล้วพูดออกมาคำหนึ่งว่า “ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ที่ครั้งนี้ฝ่าบาทสามารถเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสได้ ต้องขอบพระทัยองค์ชาย
