ภูเขาฝูถูอย่างนั้นหรือ
ที่นั่น นับได้ว่าเป็นสถานที่ๆ พวกเขาบอกความในใจกัน และยังเป็นที่ๆ พวกเขาพรากจากกันด้วย
เขามองไปที่นาง และเคลื่อนไหวเพราะสายตาเว้าวอนของนาง
ทันใดนั้น เจียงหลีรู้สึกดวงตาของนางหม่นแสง ได้ยินเสียงพัดผ่านของสายลมข้างหู จากนั้นไม่นาน ดวงตาของนางก็กลับมาเป็นปกติ แต่ขาของนางสั่นคลอนเล็กน้อย
“ถึงแล้วหรือ” ทิวทัศน์แห่งเขาฝูถู ทำให้เจียงหลีเปล่งเสียงประหลาดใจออกมา
นางมองไปที่หินก้อนนั้น นึกถึงวันวานแล้วก็รู้สึกปวดใจ
ความเจ็บปวดอย่างหนึ่งที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ นางหายใจแรงและมองกลับไปทางชายหนุ่มที่กำลังเงียบอยู่ “พวกเราไปนั่งพักตรงนั้นเถอะ”
พูดจบ นางไม่รอให้เขาตอบ เจียงหลีก็เดินไปตัวคนเดียวและนั่งลงพิงข้างหินก้อนนั้น
จักรพรรดิยังยืนอยู่ที่เดิม ในมือยังคงถือไหสุราที่เจียงหลีมอบให้อยู่
สถานที่แห่งนี้ เขารู้จักดี เป็นสถานที่ๆ ฟื้นคืนชีพในชาติก่อน และยังเป็นสถานที่ๆ ปรากฏอยู่ในความทรงจำของเขาซ้ำๆ
แต่ทว่า
ที่นางยังคงคิดถึงสถานที่แห่งนี้อยู่นั้น เป็นเพราะลู่เจี้ยหรอกหรือ ในใจของนางมีเพียงลู่เจี้ยเท่านั้นใช่หรือไม่ ใบหน้าขององค์จักรพรรดิค่อยๆ ตึงเครียด ดวงตาลึกซึ้ง
แต่ก่อนก็ลู่เจี้ย บัดนี้ก็หรงจิ่ง…
ทันใดนั้น ในใจองค์จักรพรรดิก็มีจิตสังหารปรากฏออกมา ทั้งยังมีความคิดที่อยากจะลักพาตัวหญิงสาวที่อยู่ด้านหน้าคนนี้ไปด้วย
เจียงหลีไม่ทันสังเกตถึงจิตใจที่ยุ่งเหยิงของชายหนุ่ม
ขณะนี้
